Gözleri intihar mavi

Öyle bir baktı ki, Ben o gözlerde Bir ömrün bütün acılarını buldum...

Biz zaten hiçbir sinemaya Tam vaktinde yetişemedik. Bütün vapurlar bizden önce kalkmıştı. Ve bütün biletler biz gelmeden satılmıştı. Boşuna telaşlarla yorduk günlerimizi. Oysa Nuh’un gemisinde bile Bize yer kalmamıştı. Ve hiçbir mutluluğa adımız kaydolmamıştı. Neylersin…

Hani, el değmemiş bir yanın vardır. Aynalara göstermediğin bir yüzün, Kendine sakladığın bir hüzün... Hadi durma! Üzülsen de, sen üzülürsün!..

Saati ayrılığa kurmuşum, Olmaz teslimiyet! Ziyan aklımı senle bozmuşum, İçerim felaket!. Kurşunlara geleyim istiyorum, Ölmek... ölmek istiyorum, sevgilim Sağ kalırsam, affet!.. Firari acıların uzmanı olmuşum. Bütün telsizlerde adım okunur; Beni bir korkak bile vurur... Dokunma bana, fişlenirsin!. Dokunma bana, sen de yanarsın!..

Vakit tamam! .. seni terk ediyorum. O bütün alışkanlıklardan Ve bütün sıradanlıklardan öteye, Yorumsuz bir hayatı seçiyorum. Doyamadım inan, Kanamadım sevgiye... Korkulu geceleri sayar gibi, Deprem gecesinde bir yıldız, Birdenbire kayar gibi; Ellerim kurtulacak ellerinden, Bir kuru dal, ağacından Çatırdayıp kopar gibi...

Soytarılık etmeden güldürebilmek seni, Ekmek çalmadan doyurabilmek... Ve haksızlık etmeden doğan güneşe, Bütün aydınlıkları içine sindirebilmek gibi mülteci isteklerim oldu ara sıra biliyorsun...

Fırtınadan arta kalmış bir teknede, Tevekkül içinde: Görkemli sakalı ve iğreti parkasıyla, Gizlediği macerasıyla, Bir acayip adam yaşardı. Akşamları susardı, Ben konuşsam kızardı… Bir sürgün kasabasıydı, Bir eaki zamandı, Haziran’dı. Çocuktum evden kaçmıştım, Gelip ona sığınmıştım… YUSUF HAYALOĞLU

Ve görüyorsun ki Aşkı beceremiyorum... Beni kendi halime bırak, Ben yolumu nasıl olsa bulurum... YUSUF HAYALOĞLU

Bize hep acılar kaldı, bize hep yağmur… Unutmasan bile artık Unutur gibi yapacaksın. Ve buruşturup-buruşturup attığım kağıtlarda, Hiç bitiremediğim Bir şiir olarak kalacaksın…

Merhaba nalân... Bu sen misin Yoksa sen mi sandım; Biri çimdiklesin beni Şöyle ışığa gel de göreyim Beni dümdüz eden O yalandan da yalan gözlerini...

Benim hiç hayalim olmadi anne. Ne seni rahat ettirdim, Ne kendim ettim rahat.. ( Bir mutluluk fotoğrafı bile çektirmedi bu hayat ) Kaybolmuş bir anahtar kadar Sahipsizim anne... Ne omzumda bir dost eli, Ne saçımda bir şefkat...

Bu akşam, çekip gitmek adına Bütün ömrümü ve seni sildim. Bir tuhaf senaryoydu ve bu senaryoda, Zavallı bir figürandım sadece. Anlatamam.. Kumlara yazılmış sözcükler kadar Kısacıktı ümidim. Ve anladım ki birtakım şeyleri Ben daha ilk dalgayla yitirdim..

İstanbul…ey istanbul ey! Acılar kraliçesi.. Umudun ve direncin yorgun anası! Ve ey çıldırmak üzere olmanın Çamurlu ikonası! Tıtnaklarım kopuyor Görmüyor musun?..✌️❤️

Vay anasını be... vay anasını Bak, şimdi ağlarım ha, Tez kapatsın biri, Gözlerimin bozuk vanasını

Bu yüzden sevdaları mahzundur Yürekleri kallavi! Alınları ihanet vurgunudur. Gözleri intihar mavi (AYI ŞİİR KRAL ADAM)

Hani, el değmemiş bir yanın vardır, Aynalara göstermediğin bir yüzün, Kendine sakladığın bir hüzün... Hadi durma! Üzülsen de, sen üzülürsün! `

Aramak ne kötü, herkeste seni, Her yüzde bulup yanılmak seni. Ah, turuncu rüyalar güzeli Hem kendini yok ettin,Hem beni... YUSUF HAYALOĞLU

Hani, el değmemiş bir yanın vardır. Aynalara göstermediğin bir yüzün, Kendine sakladığın bir hüzün...