Intihar

Yaşamın bir varsayımdı. Yaşlanıp ölenler bir geçmiş yığınıdır. İnsan onları düşününce, oldukları şey gelir gözünün önüne. Seni düşününce olabileceğin şey geliyor. Sen bir olasılık yığını oldun, hep öyle kalacaksın.

Dünyaya uyum sağlayamadığını hissetmek seni şaşırtmıyordu da dünyanın, içinde yabancı gibi yaşayan birini yaratmış olmasına şaşırıyordun.

Seni düşündüğümde olabileceğin şeyler geliyor. Sen bir olasılık yığını oldun,hep öyle kalacaksın.

İntihar ederek, geçmişini karartmış, geleceğini ortadan kaldırmıştın.

Birtakım üçlükler yazdın, yaşamın gibi kısacık, yoğun. Yaşam bana sunuldu Ad bana geçirildi Beden bana dayatıldı Konuşmak kimliğimi belirler Bağırmak beni özgürleştirir Fısıldamak bana dayatır Yaş beni yener Gençlik beni terk eder Bellek bana kalır Mutluluk önümde gider Üzüntü beni izler Ölüm beni bekler

Hala yaşıyor olsaydın, belki bir yabancıya dönüşmüştün. Ölüyken, en az sağ olduğun zamanlardaki kadar canlısın.

Ölümünün acısına arkanda bıraktıkların tek başlarına katlanacaklar. İntiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun. Ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamanın acı dolu çalkantılarına üstün geldi.

Kendini mutlu insanlarla özdeşleştirmiyor, her şeyi ıskalamış ya da hiçbir şeyi başaramamış kişilerle bir tutuyordun aşırıya kaçıp.

Ölümü yaşamak, toparlanıp gittiğini hissedecek zaman olmadan birdenbire onunla burun buruna gelmek yerine, onun gelişini görüp kabullenmek demek miydi? Kaçınılmaz olan karşısında özgür iradeyi ortaya koymak için, onu önceden seçmek demek miydi?

günaydın, öneri kitap:

yalnızca yaşayanlar tutarsız görünür. ölüm, onların yaşamını oluşturan olay dizisini sona erdirir. syf,15

“Ama yüzleştiğini sandığın boşluk duygusu gerçekte bir yanılsamaydı: O anları öyle güçlü biçimde hissederek yaşamıştın ki, seni başka hiçbir şey ya da hiç kimse o kadar oyalayamazdı.”

günaydın, kitaba devam…