Kamusal insanın çöküşü

Kendi alanlarinda cigir acan, onlarla hesaplasmadan yeni bir sey soylemenin zor oldugu kitaplar vardir. Richard Sennett'in dusunce tarihinin basyapitlarindan biri olan Kamusal Insanin Cokusu boylesi bir kitaptir: Tarihten sosyolojiye, psikolojiden antropolojiye entelektuel bir solendir. Sennett, Kamusal Insanin Cokusu'nde ozgunluk ve entelektuel derinlikle kamusal hayat ve ozel hayat arasindaki dengesizligin nedenlerini ve bu dengesizligin yol actigi sorunlari inceliyor. Ona gore, hayatin, aile ve yakin dostlar disindaki parcasi olan "kamusal hayat" bir zamanlar "hayat dolu"ydu ve kisiler icin cok onemliydi. "Yabanci"larla duygusal baglar kurarak insanin oyun yetenegini cogaltan, toplumsallasmasini/medenilesmesini saglayan bir kamusallik vardi. Butunluklu ifadesini 18. yuzyil Avrupa sehirlerinde bulan bu kamusallik zamanla agirligini yitirerek yerini "ozel hayat"a birakti. Kamusal hayat artik ozel hayatin gerektirdigi oranda onemli olmaya basladi. Sennett, bugun, tanimadigimiz ama ayni