Ancak bir benzerim öldürebilir beni

Kimi geceler babasi sadece uzerini ortup, saclarini, yuzunu, alnini oksamakla yetinmezdi. Yataginin bir kenarina ilisir. gizli gizli birseyler fisildardi. Sanki ona yattigi yerde nasihat ederdi. Pismanliklarini, gorup gecirdiklerini anlatirdi. Hayatin cok, ama cok agir, tasimasi cok zahmetli bir yuk oldugunu anlatirdi sanki. Oglu bu fisiltilari duymak icin butun dikkatini harcardi, ama nafile, duymazdi. Babasi daha sonra kalkar, yuzunu seyderdi oglunun. Babasinin alkollu nefesini hisserderdi. Buruk, oksuz, kaybetmis bir insanin kokusuydu bu. Yaralanmis umudun kokusuydu. Ve bazen oglunun yuzune ilik, ama icini daglayan damlalar duserdi. Yuregi aciyla ve coskuyla acilir, gozlerini daha siki yumar, kalbi daha hizli atardi. Babasi yuzune damlardi... Gizli toren, bu gozyaslariyla biterdi.