Zarfini Ben Acardim Sana Yazdigim Mektuplarin

Beni kalabalik sandiniz... Evimde hic gunes batmaz, diye gecti aklinizdan... Oysa ben cogu kez bana gelen mektuplariniz kadardim. Evimde gunesim cok batti. Mektuplarinizin icindeki sevgi ve merhametin isigiyla cok gece gecirdim. Yalnizliktan olecek gibi oldugum anda tekrar tekrar okudugum o mektuplar, beni sabaha cikardilar... Unutulmak acisini sadece bu mektuplar hafifletecek gibiydi... Kitaplarimi, bilmedigim, tanimadigim kisilere yaziyordum. Belki de bir mechule... Ama o mechulden, yani sizlerden bana sevgiler akiyordu. Acilar, sirlar, celiskiler, umutlar, yalnizliklar; hayal kirikliklari, gozyaslari, olme istegi ve yasama sevinci akiyordu... Bu kimsesiz incelikler ulkesine... (Tanitim Yazisindan)