Sineklerin Tanrısı

Eğer bir yüz, üstten ya da alttan ışık aldığına göre değişiyorsa, neydi bir insan yüzü? Her şey neydi?

"Yalnızlığını hissetti acılar içinde."

İnsan yavrusundan daha acımasız bir varlık yoktur. Bir karınca yuvasını su ile doldururken karıncaların acısını anlayamayacak kadar cahil ama kendisinden güçsüz canlıları öldürebilecek kadar güçlü bir varlık. Cehalet ve güç belki de en tehlikeli kombinasyondur.

Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız; aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce, tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız.

"Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız, aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız."

uzak kal. ne kadar uzak kalabilirsen o kadar uzak kal.

En büyük düşünceler,en basit olanlardır.

Masumiyetin sonu geldi; çünkü o masumiyet hiçbir zaman gerçek değildi.

İnsan doğasında kötülük vardır; uygarlık onu bastıran ince bir örtüdür

bu kitabı pek beğenmedim

“Belki de asıl canavar, içimizdedir.”

kesinlikle tavsiye ederim. bu kitabı okumayan birisi kendisini kitap okuyorum diye lanse etmesin lütfen

Neyiz biz? İnsan mı? Yoksa hayvan mı? Yoksa vahşiler mi? Büyükler ne diyecekler bizim için?

Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler; düzgün bir ilişki kurulamıyordu aralarında...

Ilk yapilmasi gereken seyleri hemen yapmazsaniz, gerektigi gibi davranmazsaniz, gelip sizi kurtaracaklarini ummaya ne hakkiniz var.

filmi cikiyormus oysa kitabini okuyordum...

"Birinden korkunca ondan nefret edersiniz ama boyuna da düşünüp durursunuz onu. Kendi kendinizi aldatırsınız, aslında kötü değildir dersiniz. Ama onu görünce tıpkı nefes darlığına tutulmuş gibi olursunuz, soluk alamazsınız."

Her şey bozulmakta. Neden bilmiyorum. İyi başlamıştık, mutluyduk. Sonra...

Ralph açıklamak istiyordu; hiç kimsenin tam sanıldığı gibi olmadığını anlatmak istiyordu.

Oynamak hoştu ve yaşamları öylesine dopdoluydu ki, umuda gerek duymuyorlar, umudun ne olduğunu unutuyorlardı o sırada.

Cahilliklerini bilmenin utancı içindeydiler ve bilgisizliklerini nasıl açıklayacaklarını da bilemiyorlardı.

"İnsan, içindeki karanlığı göremeyecek kadar kördür."

Bilinen ama söylenmeyenlerin ağırlığı çökmüştü havaya...

Gölgeler kadar sessiz olmayı öğrenmişti artık.