İnanç da sevgi de aklın yolunu izlemez

İnsanın içi hayvansallıkla, balta girmemiş ormanlarla, hayvansal, acımasız bir bencilliğin pek önlenemeyen devcileyin içgüdüsel istekleriyle dolup taşar.

Belirgin bir kişilik sahibi yalnız insan için, standardize yaşamla, asla doyum sağlamayacak konvensiyonel bir dostluk söz konusu olabilir.

Bir uygarlık, insanı evcilleştirme denemelerinden biri yorgun düşüp de sallanmaya başladı mı, giderek daha çok sayıda insanın acayipleştiği, isterik karakter kazandığı, tıpkı buluğ çağındaki çocuklar ya da gebelik dönemindeki kadınlar gibi tuhaf heves ve arzulara kapıldıkları görülür.

Bir insandan nefret edip ona kin duyuyorsak, aslında onun şahsında kendi içimizdeki bir şeyden nefret ediyor, buna kin duyuyoruz demektir. Kendimizde var olmayan bir şey bizi kızdırmaz.

yoğun yaşamanın tek yolu,bedelini ben'e ödetmektir.

tartışmalarda kazanan taraf her zaman iyinserlerdir.