Otomatik Piyano

Paperback. 14,00 / 21,00 cm. In Turkish. 376 p. Ilerleme…  Kulaga pek hos gelen bir kavram. Hep ileri, daima ileri! Insanligin gelismesi, sinirlarini zorlamasi, asmasi… Peki, bedeli? Üçüncü Dünya Savasi sonrasi: Asiri mekaniklesmis bir toplum. Fabrikalar, tüm üretim, her seyin çalismasi için bir avuç insan, bir avuç becerikli mühendis yeterli. Geri kalanlarsa… Bu toplumun süper-mühendislerinden Paul Proteus, yasadigi 'Mekanize Amerikan Rüyasi'ndan uyanarak varligini, hayatin anlamini, toplumdaki muazzam ayrismayi, ilerlemenin nelere mal oldugunu sorguluyor. 'Insan' dünyayi yeniden kazanmak için isyan hareketine mi katilmali yoksa görece muazzam refahin bedelini ödemeye razi mi olmali? Otomatik Piyano, atalari Biz, Cesur Yeni Dünya ve dört yil büyügü 1984 gibi akil ilerleme-mekaniklesme temali bir distopya. Ama farkli. Çünkü Vonnegut'in distopyasindaki makineler, diger distopyalarin yazarlarinin muazzam hayal güçlerinden çikmis makineler degil, kitabin yazildigi dönemde var olan makineler. Otomatik Piyano bizleri uzakta degil, çok yakinda olan bir seye karsi, hem de 'Ilerleme'ye laf etmenin hiç hos karsilanmadigi 50'li yillardan uyariyor ve teknolojinin muazzam gelisiminin isin içine insana has hirslar girdiginde nerelere varabilecegini gösteriyor. Otomatik Piyano, Kurt Vonnegut'in bildik sivri dilli açik sözlülügüyle, "Konusunu, konusu güle oynaya Biz'den araklanmis Cesur Yeni Dünya'dan güle oynaya arakladim," dedigi ilk göz agrisi…