
Ne yaparsak yapalım, ne kadar çabalarsak çabalayalım, kalbimizdeki duygu, dudaklarımızdaki ses, kollarımızdaki güç ne olursa olsun her zaman yalnızız.

...kucuk kusu elime aldim. Kalbinin atisini avcumun icinde hissedebiliyordum. Sicacikti. Odama ciktim. Ara sira biraz daha guclu sikiyordum. Kalbi daha hizli atmaya basliyordu. Igrencti ama cok da zevkliydi. Onu bogacak oldum. Ama o zaman kan goremeyecektim. Sonra bir makas aldim, tirtikli kisa makaslardan. Uc darbede agir air kestim bogazini. Gagasini aciyor, benden kacmaya cabaliyordu ama onu yakaliyordum, evet yakaliyordum. (...) Sonra ben de gercek katillerin yaptigini yaptim. Makasi ve ellerimi yikadim, kanli suyu doktum ve cesedi, kadavrayi bahceye goturdum. Cilek agacinin altina gomdum. Kimse bulamazdi onu artik. Artik bu agacin cileklerini yiyecektim.Gercekten de insan yolunu bilince, hayattan zevk alabiliyor!
Bookspace topluluğundan 3 gönderi

Ne yaparsak yapalım, ne kadar çabalarsak çabalayalım, kalbimizdeki duygu, dudaklarımızdaki ses, kollarımızdaki güç ne olursa olsun her zaman yalnızız.

Ah! Güzellik, gülümsemeler, genç okşamalar, umutlar! Bütün bunlar ebedi olmalıydı! 

Bir zamanlar onca güzel, onca şevkatli, onca tatlı, kollarını öpmek için açan ama artık ölü olan o bir zamanların kadınları için geceler boyu ağladım! Öpücük ölümsüzdür! Dudaktan dudağa, asırdan asıra, çağdan çağa uzanır. İnsanlar öpücük alır, öpücük verir ve ölürler.