Nidâ

Polisle çatışırken bitti galiba çocukluğum ve ilkgençliğim<br/><br/><br/>Yoldaşlık günleriydi; "Kardeşler!" diyordu içimizden biri<br/><br/><br/>"Dağın geyiği, dilin şiiri tanık olsun; anamızın ak sütü<br/><br/><br/>Tanık olsun ki haklıyız, kazanacağız!" Barikat günleriydi.<br/><br/><br/>Yaralı bir kardeşi taşırken omzumda, cesaret diyordum<br/><br/><br/>Sesimde tereddütsüz geziniyordu en delişmen tay<br/><br/><br/>Vahşi bir vadiden akıyorduk toynaklarımız kan içinde<br/><br/><br/><br/><br/>! Alev bir nida idik ve arkadaşlık günleriydi<br/><br/><br/><br/><br/>Hayatın bir hikayesi varsa bizimki biraz da bu idi işte<br/><br/><br/>Ölüm en gencimizden yakaladı, on yedisindeydi<br/><br/><br/>Şimdi uzun uzun susuyor belleğini yitiren kim varsa<br/><br/><br/>Çağ nedir, unutuş ne; zaman bir iğne deliğinden geçip<br/><br/><br/>Darası oluyor birikmiş anıların ve ölümlerin<br/><br/><br/>Kekeme bir tarih yazıcısının bize ayırdığı sayfada<br/><br/><br/>Kanlı bir nida işaretiyiz, tarihin imlasını bozan<br/><br/><br/><br/><br/>! Yaralı bir nidayız yaşadığımız bu dünyada