Kuru kız roman

"Allah ile tanrının aynı şey olmadığını düşünüyordu. Tanrının dinsel bir yönü yoktu; daha çok bir sezgi, gizli bir güç gibiydi. Uykusuz kaldığı gecelerde, perdenin arasından süzülen ay ışığında varlığını hissettiği, onunla kelimeler olmaksızın konuşan bir tür enerjiydi. Onu seven bir enerji. Tanrısını kendi yaratmıştı; iyi anlaşıyordu onunla. Birine anlatsa, o biri tanrısının çocukların hayali arkadaşı gibi bir şey olduğunu düşünebilirdi. Çok daha fazlasıydı oysa. Belki de öteki benliğiydi. İçindeki kişi, çocuk olmayan. Çocuk sevmiyordu, çocuk olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyordu."

"Birine bir iyilik yaptıktan sonra kendini üstün hissetmenin verdiği bu doygunluk olmasa kimsenin kimseye iyilik yapacağı yoktu aslında. Merhametin özü kötücüldü, bu yüzden maraz doğuruyordu."

"Kendi ülkesindeki insanlar korkunç, buradakiler de harika değiller ama daha az kötücüller, en azında ona karşı. Tanrısı insan denen varlığın dünyanın her yerinde ve her zaman aynı özü taşıdığını, uygarlığın bu kötücül özü bir parça dizginlemeye yaradığını söylüyor. İnsan bu. İyi olması da kötü olması da kendi özüne ve içinde bulunduğu şartlara bağlı. Şartlar kötüleştikçe kötülük de artıyor. İnsanoğlu dayanışmayı içselleştiremiyor bir türlü."