Veronika Ölmek İstiyor, Paulo Coelho'nun yaşam isteği, delilik, toplumsal normlar ve özgürlük üzerine kurduğu romanlarından biridir. Her şeye sahip gibi görünen Veronika'nın intihar girişimiyle başlayan hikaye, onu Villete adlı akıl hastanesinde kendi hayatına yeniden bakmaya zorlar.
Coelho, Veronika Ölmek İstiyor'da normal kabul edilen hayat biçimlerinin insanı nasıl uyuşturabileceğini sorgular. Veronika'nın diğer hastalarla kurduğu ilişkiler, korku ve arzularının üzerindeki örtüyü kaldırır. Roman, yaşamın değerini büyük sözlerle değil, kaybedilme ihtimali üzerinden düşündürür. Kendini yeniden seçme fikri, kitabın en güçlü duygusal hattını oluşturur.
Bookspace topluluğundan 56 gönderi
"(..) Deli olmak, düşüncelerini iletmekten aciz olmak demek. Sanki yabancı bir ülkedesin, çevrede olup biten her şeyi görüyor, anlıyorsun, ama istediğini anlatmaktan, dolayısıyla da yardım bulmaktan umutsuzsun, çünkü orada konuşulan dili bilmiyor, anlamıyorsun.” “Hepimiz hissetmişizdir bunu.” “Hepimiz şu ya da bu biçimde deliyiz zaten
"...deli olmak, düşüncelerini iletmekten âciz olmak demek. sanki yabancı bir ülkedesin, çevrende olup biten her şeyi görüyor, anlıyorsun, ama istediğini anlatmaktan, dolayısıyla da yardım bulmaktan umutsuzsun, çünkü orada konuşulan dili bilmiyor, anlamıyorsun."
Özgürlük her şeye sahip olmak değil, önemli olana karar vermektir.
"Kimsenin kimseyi yargılayacak durumu yok. Her insan kendi bilir çektiği acının boyutlarını ya da yaşamında anlamın hepten yok olduğunu."
Deli olmak, düşüncelerini iletmekten aciz olmak demek.
"bu dünyada hiçbir şey rastlantı sonucu meydana gelmez."
“var olamayan bir geleceğe umutla bakmaktan vazgeçekti Düşünceleri hep geçmişe dönük kalmalıydı ki yaşama dönmek gibi isteklere kapılmasın.”
…Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliklerle hiç ilgisi yok olanların. Olan her şey ruhumda oluyor.
"Ona ceketimi verme önerimi reddetti.Belki de onun dünyasında mevsim yazdı." "Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir.Şizofrenler,psikopatlar ,manyaklar.Yani başlarından farklı olanlar.."
“Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir. Şizofrenler, psikopatlar, manyaklar. Yani başkalarından farklı olanlar.”
“Yaşamak, cesaret isteyen bir karardır.”
Bu dünyadan ayrılırken neye bakmak istediğimi kavradım; Senin yüzüne.
..aslında herkes deli, en delilerde deli olduklarının farkında olmayanlar.
“Burasi hapishane mi?” diye sordu kiz “Hayir,akil hastanesi…” “Ben deli degilim ki.” Kadin guldu “Hepsi oyle der.”
Kimsenin kimseyi yargılayacak durumu yok. Her insan kendi bilir çektiği acının boyutlarını ya da yaşamında anlamın hepten yok olduğunu.
Bu kitabı sürekli erteledim. Şimdi yeniden gözüme ilişti. ‘Simyacı’ da bana göz kırpıyor. Hangisinden başlasam bilemedim 🙄
"Nasıl olduğunuzu öğrenmek ister misiniz. " "Nasıl olduğumu zaten biliyorum. " "Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliliklerle hiç ilgisi yok olanların. Olan her şey ruhumda oluyor."
Yaşamımı boşa harcamadığımı bilmek istiyorum.
"Sınırları başkaları tarafından çizilmiş bir hayatı kusursuzca yaşamaktansa, kendi sınırlarını çizdiğin 'deli'ce bir hayatı yaşamak çok daha onurludur."
"Hiç kimse bir başkasının ne kadar acı çektiğini bilemez çünkü her insanın kendi kederinin ölçüsü başkadır."
"Bu dünyada hiçbir şey rastlantı sonucu meydana gelmez."
Güneş ışınlarının güçlendiğini fark etti, Bu saatte hastalar kahvaltıdaydılar. En iyisi tezi için gerekli notları hemen almasıydı. Veronika ile gerçekleştirdiği deneyi ayrıntılı olarak yazmaya koyuldu. Hastanenin güvenlikle ilgili sorununu daha sonra kaleme alabilirdi…. 1998 SON.
“Aslında herkes deli, en deliler de deli olduklarının farkında olmayanlar.”
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı. Çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.
