Günlükler

Kendi kendime konuşuyorum çünkü bazen anlatacak birini bulamıyorum ve içimde birikenler beni boğuyor."

İçimdeki karanlık köşeleri tek tek geziyorum. Her köşede başka bir hayal kırıklığı bekliyor beni. Bu yolculuk, insanın kendi enkazını kaldırması gibi bir şey."

Tanrım,her şey bu kadar mı, bir kahkaha ve gözyaşı koridoru boyunca seksek oynayıp durmak mı? Kendine tapma ve kendinden nefret etme? Övünç ve tiksinti? Sylvia plath- günlükler s-18 Ç: Merve Sertap Ilgın