Yüklük

Ahmet Buke'nin oykulerinde aci ve ironi bir arada; bu yalin oykuler, sasirticiligini da, sarsiciligini da ulkemizin tukenmek bilmez aci ve ironi kaynagindan topluyor. Boylece bir dil saganagi cikiyor ortaya: yoksulun dili, otekinin dili, zalimin dili ve umut edenin dili hep bir agizdan oyku soyluyor. Buke, Yukluk'teki oykulerinde artik kangrene donusmus meseleleri anlatirken yer yer sevdigi sanatcilardan da yardim aliyor, edebiyat seruvenindeki kose taslarini imliyor. Ahmet Buke, Turkiye'nin yazari olmakta direniyor. Biz onlara dedik ki, elbette sizin bilmediginiz oykuleri biz biliriz. Seni yazdiklarin icin kucumseyenler bilmiyorlar mi, onlarin akillarini acip yazdiklarini biz koyduk. Zenginlik istediler, verdik. Pahali kumaslar ve kervanlar dilediler; bir sabah kapilarinin onune koyduk. Ama yine de senin oykulerine gulduler. Icine yeis dolmasina izin verme. Sabretmekten vazgecersen onlardan ne farkin kalir. Hem senin neyi becerecegini de biz bilirdik. Onun icin cabalasan da, vazgecsen de fark etmez. Ama vazgecmemende buyuk mukâfatlar olabilir. Olmayabilir de. (Tanitim Bulteninden)