
"Usul usul kapanıyor elma çiçekleri, sevimli bir kuşun akşam ezgisi eşliğinde. Kurbağalar toplanıyor köprünün ayağında. Biten günü sessizliğe uğurlarken arılar bir tek benim ruhum yollarda, hâlâ! Yakınlardaki kenti özlüyor yol, gece boyunca yaşamın sürüp gittiği, ve yüreklerin çarpmaya devam ettiği. Hâlâ evine dönmeyenler, tutsak düştüklerinde geceye, sormalılar uzun uzun kendilerine: Neden acı çekmez çiçekler - kuşlar neden ağlamaz hiç - ve ay yorgun mudur gerçekten bizim kadar Ve rüzgâr usulca sarıp sarmalıyor insanı, dalıp uykuya, dünyayı unutana dek."






