Cam kırıkları öyküler

"...Kiminiz damlara cikiyor, kiminiz, ikiser kisi, evlere daliyorsunuz. Yanik odun, yanik tezek kokan basik damli, kerpic duvarli ev icleri sicacik. Yerde alli yesilli kilimler. Ocakta yanan uc kalin odun. Atesin uzerinde kararmis buyuk bir tencere. Koselerde durulmus dosekler, kenarlarda kilim kapli minderler. Duvar oyuklarinda yuvarlak aynali gaz lambalari. Duvarin ortasinda bir kirik ayna. Yaninda birkac fotograf. Aradiginiz ne? Arayip da bulamadiginiz? Niye bu baskin? Ortaligi dagitip, dosekleri yastiklari didikleyip, oteberiyi tekmeleyip egilerek disari cikiyorsunuz kucuk basik kapidan. Kadinlar yuzlerini kapatmislar. Yasli erkekler tedirgin; hepsi baslarini egmisler. Basin egik geciyorsun onlerinden. Kimseyle goz goze gelmek istemiyorsun' Elbette kendi yasantilarimdan yola cikarak yazdim bu oykuleri. Ama hicbiri bire bir 'yasanmis olan' degildir; belki yasanacak olandir; yasatacak olandir. Yazarken degil ama, yazip bitirdikten sonra, her oykunun, kendi gelisimini, olusumunu gerceklestirmeye calistigini gordum. Oykuyle benim aramda sik sik surtusmeler, didismeler oldu. Ama sonunda, oykuyu yazmaya beni iten 'yasanmis olan'dan bambaska, yepyeni bir gerceklik cikti ortaya. Oykunun buyusuydu bu. Bu doyumu, bu keyfi, bu buyuk aciyi dile getirmek cok zor. (Arka Kapak)