Sergüzeşt eleştirel basım

𝒜𝒸𝒶𝒷𝒶 𝒩𝒾𝓁'𝒾𝓃 𝒷𝓊 𝓂𝓊̈𝓉𝒽𝒾𝓈̧, 𝒷𝓊 ℴ̈𝓁𝒹𝓊̈𝓇𝓊̈𝒸𝓊̈ ℊ𝒾𝓇𝒹𝒶𝓅 𝓋ℯ 𝓈ℯ𝓁𝓁ℯ𝓇𝒾 𝒷𝓊 𝓏𝒶𝓋𝒶𝓁𝓁ı 𝒟𝒾𝓁𝒷ℯ𝓇'𝒾, 𝒷𝓊 𝓉𝒶𝓁𝒾𝒽𝓈𝒾𝓏 ℯ𝓈𝒾𝓇𝒾 𝓃ℯ𝓇ℯ𝓎ℯ ℊℴ̈𝓉𝓊̈𝓇𝓊̈𝓎ℴ𝓇? ℋ𝓊̈𝓇𝓇𝒾𝓎ℯ𝓉𝒾𝓃ℯ...

Hayatın en büyük neşesi, bir başkasının kalbinde bir iz bırakmaktır.

Şu koyu yeşil ağaçlara, ormanlara, siyah gözlerinle mavi gökyüzüne bak. Bu renkteki memleketten mi geldin?

Yalnız dökülen gözyaşları acıdır.

"Korkma! Bu ağaçlar, çiçekler sır saklar. İnsan değil ki ihanet etsin."

Bence en hakiki ikbal, ruhun göründüğü iki güzel göz; en büyük servet, kalbin hissini gösteren gül renginde dudaklardan akseden tebessümdür.

Yıldızların karanlıkta parladığı gibi, fakirlik ve sefâlet içinde de sâfiyet ve ulviyetle parlayan ruhlar yok mudur? Bir kalb, sevmek için mutlak servete, asâlate mi muhtaçtır? Güzellikten büyük asâlet, kalb sâfiyetinden büyük servet mi olur? Bence, en halis ikbal, ruhun göründüğü iki güzel göz; en büyük servet, kalbin hissini gösteren gül renginde dudaklardan akseden tebessümdür.

Eğer insan bir kere esir olmaya alışırsa , artık o zincirler boynunun bir süsü olur...