<p>“Uzun bir bekleyişten başka bir şey olmayan hayatımın son bekleyişinin içindeyim bu sefer. Geleceği bekliyorum. O da beni bekliyor. Birazdan karşılaşacağız, hissediyorum. Bu kavgadan sağ çıkabilecek miyim bilmiyorum fakat bir önemi yok artık. Bundan sonra beklemek olmayacak, son bu. Cezamı önden çekmiş gibi hissediyorum. Ölsem bile rahat edeceğim, öldükten sonra beklemek de bitecek. Cennet cehennem meselesi filan ilgilendirmiyor beni, her ne olacaksa olsun artık hiçbir şeyi beklemem gerekmeyecek. Yanacaksam da yanacağım yani, gerçekten önemli değil benim için artık.”</p><p>Rüyalarında küçücük, rüyalarında kocaman bir havuzda boğulanlar. Gidip de dönmeyen, yeri doldurulamayanlar. Sadece acısını hafifletebilmek için çırpınanlar. Yollara koyulup yüreklerindeki ateşi söndürmek isteyenler. Kütle halindeki ölümler... Ve kargalar, kara suratları ve katran kanatlarıyla gerçekten çoktular.</p><p><br></p><p>Ateş Sönene Kadar, bazen boğazda bir düğüm, bazen de manyakça bir kahkaha. Aylin Balboa’dan, o kendine özgü bıçkın ve muzip anlatımıyla, geçmişle hesaplaşıp geleceğe kafa tutan sarsıcı ve tesirli öyküler.</p>
Bookspace topluluğundan 4 gönderi
Tamamen karga tüyleriyle kaplı olmaktan hoşlanmıştım bile. Bir sürü kargadan müteşekkil koca bir karga gibi hissediyordum. İnsan olmaktan iyi gibiydi o anda. Ben halen pençelerindeyken yine hep birlikte kanat çırpmaya başladılar. Gıdıklanıyordum. Onlar kanat çırptıkça ben hafifliyordum. Ayaklarımın yerden kesildiğini hissettim. Yavaş yavaş havalandık. Aklımın içinde uçan balonlar.
Pavyonlara düştüğümüzden tutun da birilerine metreslik yaptığımıza varana kadar. Başımıza ne geldiğini bilmiyorlardı fakat orospu olduğumuzdan emindiler. Bu konunun uydurulan her detayı dişlerini kamaştırdığı sürece hakkımızda konuştular. Sonra kasabada ilgilerini çeken başka bir dedikodu konusu çıkınca bizi unuttular. Gerçekten de kurtulduk hepsinden.
Ailesi Gamze’ye hiç de onu seviyormuş gibi davranmıyordu. Bizimkilerin beni sevip sevmediklerini de bilmiyordum. Allah ve peygamber sevgisi dışında bir sevgi hakkında konuşulmazdı bizim evde. Biz de Gamze’yle birbirimizi severek telafi etmeye çalıştık sanırım hep bir şeyleri.
İyiden iyiye boğulmaya başladığım işyerinde, ertesi güne yetişmesi gereken bir projenin orta yerindeydim. Cep telefonum çaldı, tanımadığım bir numara. Açar açmaz karşımdaki ses, “Ölmüş,” dedi. Bunu duyduğum an, arayanın Gamze olduğunu da, ölmüş diye bahsettiği kişinin babası olduğunu da hemen anladım. Hiçbir şey hissedemedim. Bu günün gelmesini hep beklemiştim.
