Öyle miymis?

Sanki kalbimin zarı soyulmuş, yanımda ve ağırlığıyla aşağı doğru sarkmadaydı.

çocukken insan ne kadar üzüleceğini bilmiyor.

Acaba yerim burası mıydı? Ömrümce hiç yerimde durmuş muydum?

Şunu derim ki, dünyada yaşayan tek bir kişi bile kaldıysa ölüm kurtuluş değil dedikodudur nihayette.

Ben öyle duyuyordum ki varlığım yokluğumun ispatına yarayacaktı da, beni inceleyip "var gibi ama yok" denecekti

Ama çocukken şimdi bana tuhaf gelen bir dostluğu vardı, diyebilirim ki her şeyin. Her şeyle birden nasıl böyle bozuşuldu, ne tuhaf.

Sıkıntılıydın belki ama elin hiç silaha uzanmadı, boynun bir ipe ulaşmadı, çıplak, avizesiz oda lambaları boşa bekledi bir haysiyetli yürek, bazen hani durup dururken bir avize sallanır ya, "Hadi" der gibi, o sallanırken sen böyle sabit ve hatta onun salınışından bile korkulu, o avize sana nasıl baktı "Tepeden bakma" tabiri bunun üstüne çıktı, bir avizeden yayıldı da gene bir insan kapıp kendine söylenmişi kendi söylemiş yaptı.

şimdi soluk sarı bir akşamüstü, ağustosun desem son günü hani eli yumruk yapıp da temmuz ve dönüp aynı yere ağustos dendiğinde ikisi de otuz bir gelen ayların daha sarı, daha sıcak, daha solgun olanı, işte o sivri ve tekrarlanan yer ağustos olanı, bir büyük öğüt tavanda dönüyor,

Büyüdüğümü fark ediyordum ama büyümüş halimi ne yapacağımı bilmiyordum.

şule gürbüz’ün mekanik saat ustası olarak çalışması. gözlerin az bakıp çok şey görmesi haliyle..