Ruhu Iyilestirme Yollari

Ömür emanet, gün sayılı.

Kısaca; yalnızlık maruz kaldığımız, tek başınalık ise seçtiğimiz bir durumdur.

İnsan aklını dinlemediğinde bir, kalbini dinlemediğinde bin kaybediyor.

Başkalarının sana yaptıklarını değil de kendinin kendine, bile bile yaptıklarını affetmek. En zoru bu işte..

İnsan yarısını nerede bıraktıysa yaralandığında hep oraya gitmek ister.

Devam etmenin şifasına inanıyorum, mutsuzların boş boş baktığı o noktanın dünyayı tamamladığına inanıyorum. "Bizim de payımıza bu düștü, nasip" deyip çıkılan yolların bizi elbet bir gün kurtaracağına, kurtarmasa bile bu șerefli yürüyüşün kendisine inanıyorum.

İnsan kendini bazen yalnızlıkla ve sessizlikle yenileyebilir, iyileştirebilir.

...dostlarıma koşulsuz ve tüm kalbimle inanıyorum hâlâ. İnsan inanmadan nasıl yaşar ki?

İnsanın kalbi dünyayı seyrettiği aynadır, kalbi nasılsa dünyayı da öyle görmeye meyillidir.

Her șey adım adım; yașamak, tanımak, sevmek, ayrılmak. Ama ölmek birdenbire. Birdenbire.

...insan sadece göründüğü değil görünmedikleridir de

Sevgili dostum; dünyaya gelirken hiçbirimiz sonsuz mutluluk, daimi huzur, baht açıklığı ya da maddi rahatlık için bir sözleşme imzalamadık. Kimseden işlerin yolunda gideceğine dair bir garanti ya da söz almadık. Sadece doğduk.

Şiir yazanın değil, ihtiyacı olanındır.

Ölüm, usta bir öğretici ve insanoğlunun en temel endişesi.

İnsan sadece bașarılı olduğunda değil; başarısız olduğunda, her iși eline yüzüne bulaştırdığında, derslerden kaldığında, ișten kovulduğunda, terk edildiğinde, beceriksizliğinde, yanlışlarında ve bir dikiş tutturamaması halinde de insandır ve değer görmeye, ilgi görmeye, sevilmeye, kabul edilmeye layıktır.

Gerçekten sevilmemiş insanlar gerçekten sevemiyor...

Birçok insan var olmuştur, ama aslında hiç yaşamamıştır.

Hayat; bu bilinmezlik, bu acı ve bu ayrılık anlarıyla bizi yoğurup șekillendiriyor. Kendimiz olarak başladığımız yolculukları bir başkası olarak sonlandırabiliyoruz. Tam da bu sebepten dolayı aşk acısının bizi şekillendirmesinden ve olgunlaştırmasından korkmayalım. Unutmayalım ki acının da kendine has iyileștirici ve olgunlaștırıcı bir yanı vardır ve bu bizler için büyük bir firsattır.

Sevgi öz itibariyle anlamdır, maddenin ve ruhun o eşsiz anlamı. Dünya'nın inşası, insanın varoluşu, başlayıp sona eren devirler, teknolojik icatlar ve hatta savaşlar bile temelde sevgiye dayanır, bundan güç alır.

Hüzün olgunlaştırır, kaybetmek ise sabnı ögretir. Kaderi sev, varsa kederini de sev.

Dilsiz acılar hep kalpte açılır, ruhun derinliklerinde.

Şiir sizi kendiniz gibi insanlarla tanıştırır. Hasarlı kalplerinizle dolaștığınız yeryüzünde yalnız olmadığınızı hatırlatır. Dinlenecek güvenli ve serin bir gölgelik sunar. Dünyayla tanış olursunuz, dünyalılarla hemhâl.

Ezcümle; kalbinde var olan anlamın peşinde ömrünü tüketen bizler, daha temiz ve yaşanması daha mümkün bir dünya için kazanılması gereken șeyin madde değil ahlak olduğunu bilerek nefes alip vermeye devam edeceğiz.

Yaralarımdan çiçekler filizleniyor, görüyorum.