Mens jeg vandrede rundt i øens øde gader, og hvis jeg kedede mig, tog jeg lommekniven frem, som jeg bar i lommen, for at skære små pinde ud. Jeg mejslede min pen. Efter at have mejslet den, holdt jeg den og kyssede den. Jeg ville være blevet sindssyg, hvis jeg ikke havde skrevet. Sait Faik skrev om Istanbul: dens hav, dens færge, dens ø, dens lokale caféer, dens lurvede værtshuse, dens boheme-arkader, dens armenske fisker, dens halte måge, Lüzumsuz adam, dens herreløse hunde, dens solnedgange, hvor tusind sorger dansede, dens arbejdere, der fyldte gaderne før solopgang, dens desperate kontorister på arbejde, dens digtere med fisk i deres rakı-flasker, dens muntre selskaber, dens fattige børn, der genert gik frem og tilbage på gaderne, dens ikke-muslimer, dens små mennesker, der delte deres ensomhed. Istanbul blev til Istanbul
Bookspace topluluğundan 5 gönderi
Dünya değişiyor dostlarım, günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikâyesi…
Söz vermiştim kendi kendime, yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka neydi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım.Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım.Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.
"Yazmasam deli olacaktım..."
Vaktiyle bu adaya,bu zamanda kuşlar uğrarlardı Cıvıl cıvıl öterlerdi Küme küme bir ağaçtan ötekine konarlardı İki senedir gelmiyorlar Belki geliyorlarda ben görmüyordum… Sait Faik Abasıyanık.
Kısa kısa öykülerden oluşan, yeni başladığım bir kitaptır. Tavsiye edilir.
