Dört Rüzgar

Hayatta önemli olan korku değildi. Korktuğumuz zaman yaptığımız tercihlerdi. İnsan korkusuna rağmen değil, korkusu yüzünden cesur davranıyordu.

Diğer her şey yitip gidince geriye sevgi kalır.

Ama hayat başımıza gelenlerden daha fazlasıdır Elsa.

Bu zayıflık değil, biliyorsun. Bir şeyleri derinden hissetmek ya da istemek. İhtiyaç duymak.

Zaman bütün yaraları iyileştirir; insanlar bu cümlenin özündeki iyiliği vurgulayarak ona hep böyle demişti. Oysa Loreda bazı yaraların zamanla iyileşmek yerine derinleştiğini biliyordu.

Hayatında ilk kez biri onu iyileşsin diye yarasından öpüyordu.

Çünkü sevgi gösterilmeyen bir evde büyümenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum. Bunu çocuğuma yapmam.

Sevgisiz yaşamak, sadece sevgiyi hiç tatmadığınız sürece mümkündü.

- Çok özür dilerim, bütün o... +Özür dilenecek bir şey yok. Savaştık, mücadele ettik, ne olmuş birbirimizi kırdıysak? Bence sevgi budur. Sevgi her şeydir. Gözyaşı, öfke, sevinç, mücadele. Her şeyden önemlisi sevgi dayanıklıdır. Hep sürer. Bütün bunlar olurken - toz fırtınalarında, kuraklıkta ve seninle kavgalarımızda - seni, Ant'i ya da çiftliği sevmekten hiç vazgeçmedim.

- Korku ancak... +Ancak ne? - Ancak yanlış şeyden korktuğunu fark edene kadar akıllıcadır.

Kalp kırıklıkları o kadar uzun süre hayatının bir parçası olmuştu ki artık saçının rengi ya da omurgasının hafif kavisi kadar tanıdıktı. Bazen dünyayı içinden gördüğü mercek, bazen de görmemek için gözlerine bağladığı bant olmuştu.