Emine'yi Öldürmek

“Aranizda ne konusuyorsunuz daha siz? Hiçbirinizin akli, izani da mi yok? Daha ne düsünüyorsunuz? Ne yapilmasi gerektigini dinimiz bile emrediyor. Yapilacak tek bir sey var; Recm!”SÖzcük agir bir tas gibi düsüyor muhtar çakmaginin bulundugu sigara tabakasinin üzerine. “Ergin degil mi bu kiz?” Agabeyi basini kaldirmadan yanitliyor. “Ergenlige yeni geçmistir.” Mustafa susuyor, günahi konusuyor aslinda. “Akil hastaligi var mi?” “Yok.” “Öyleyse?” “Zor kullanilmis, gÖnüllü yapmamis, zorla olmus.” Bu kez Mahmut… Sürdürüyor dudaklarinda sigaranin acisiyla. “Recm uygun düsmez. Yüz degnek yeterlidir.” Sirtinda yüz degnegin tadini duyumsuyor Mustafa. Sirtindaki beyaz gÖmlegi kana bulaniyor. Kadinlar, evin diger hücrelerinde, gardiyanlarin konustuklarini yanlarinda sÖylenmis gibi dinliyorlar. Varliklari yoklukla hükümlü kadinlar. Meryem’in kus yüregi, agzina geliyor, ciz ediyor içi, yaglari eriyor. Emine gÖzleri tavana dikili yer yataginda, ipek tavus kusu desenli çarsafin altinda. “Kefenim” diyor, üstüne çekiyor Örtüyü. (Tanitim Bülteninden)