Kozalaklı Mehmed Efe

Efe felaket zamaninda gucludur; kuvvetli, kudretli zamaninda degil… Ates icinde gezer. Kalibini degistirmez; cunku altindir, mum degil… Dertlerin sohbet dostudur; zevk lemlerinin degil… Zamani zaman icinde bulur; beklemekte degil… Yonunu elem ruzgrina cevirir; sirtini degil… Yuregiyle aglar; gozleriyle degil… Namus korunmasi gereken kaledir; tas parcalari degil… Kirilmayi ruhuna yazmistir; egilmeyi degil… Zamanin tabiatinda bir alcaklik varsa, bundan nasibi hictir; hissedar degil… Derdi, icindeki ay gibidir; gokyuzundeki gunes degil… Sirri daima ortuludur; acik degil… Hislerini icine yatirir; meydana degil… Uzuntu, cocugu olen annenin gozyaslarindan daha sicaktir; hevesi degil… Saka olsun, ciddi olsun soz kapisini kapali tutar; acik degil… Yeterli olan kisa sozdur; altin kulcesi degil… Asrinin son efesi KOZALAKLI MEHMED EFE, bu 'Efe Kanunlari'nin neresinde? Karari okuyucular verecek; fakat Prof. Dr. Sayin Muhsin Hesapcioglu'nun dedigi gibi "Bahtsiz bir efe