Vejetaryen 2016 Uluslararasi Man Booker Ödülü

Tekrar evdeki eşyalara göz gezdirdi. Ona ait değillerdi. Yaşadığı hayatın ona ait olmaması gibi…

“Ağaç olmak istiyordum; köklerim toprağa uzansın, kimseye zarar vermeden var olayım.”

Yanlışlıklar nereden başladı acaba? Böyle anlarda bazen kendi kendine soruyor. Ne zaman başladı tüm bunlar? Hayır, hayır, ne zaman her şey yıkılmaya başladı?

Sadece bir kez, tek bir kez haykırmak istiyorum. Pencerelerin ötesindeki karanlığa doğru koşmak istiyorum. Öyle yapsam bu yumru dışarı fırlar mı acaba? Olur mu, böyle olması mümkün mü? Kimse bana yardım edemez. Kimse hayatımı kurtaramaz. Kimse tekrar nefes almamı sağlayamaz.

Tüm bunlar anlamsız. Artık dayanacak gücüm yok. Daha devam edemem. Devam etmek istemiyorum. Tekrar evdeki eşyalara göz gezdirdi. Ona ait değillerdi. Yaşadığı hayatın ona ait olmaması gibi.

Yaşamak denilen şey çok tuhaf, diye düşünür gülmesi biterken. Bazı olaylar geçtikten sonra bile, insan yiyor, içiyor, tuvalet ihtiyacını görüyor, yıkanıyor ve yaşamaya devam ediyor. Hatta kimi zaman kahkahalarla gülüyor.

İnsan, ne kadar ileri giderse 'insan' olmaktan çıkar? Ya da belki de 'daha fazla' bir şeye dönüşür?

Birdenbire, o anı defalarca yaşamış gibi bir dejavu hissetti. Istırap dolu hakikat, sanki çok uzun zamandan önce hazırlanmış gibi, yalnızca bu anı bekliyormuş gibi önünde duruyordu.