Nijad Ekrem ve Tefekkür

Nijad Ekrem, on bes yili biraz asan (31 Agustos 1884- 1 Mart 1900) kisacik hayatinda, babasi Recaizade Ekrem'in biricik sevinc kaynagi olmustur. R.Ekrem, kendisini hayata baglayan Nijad'in dogumundan uc yil sonra kaleme aldigi Tefekkur'de (1887), hastaliklara tutsak kalmis iki evlidindan sonra dunyaya gelen oglunun varligiyla senlenen ruhunu yansitir."Ne omur sey bu melek!. Ya Rab, sana nasil hamd u seni edecegimi bilemem. Bana hayat icinde diger bir hayat.. cihan icinde diger bir cihan.. bir cihin-i feyz-i-feyz bahs ettin!.." diyen Ekrem'in sevinci, Nijad'in olumunden sonra yayimladigi Nijad Ekrem'de (1910) yerini derin bir kedere, aciya birakir. Ustad, Nijad'siz gecen on yilin ardindan yayimladigi bu "yazit eser"inde caresizligini, ogluna ozlemini satir satir, dize dize dile getirir."Seni ruyada gorebilmek temennisiyle uykuya niyet eder, gozlerimi yumarim. Ben boyle dururken bir nefhanin ansizin yuzume gozume carptigini duyarim. Bunu senin ruhun zannederek bir heyecin-i tehilukle goz