Feraye

“… Yuzbasi kollarini iki yana acip ayagini yere vurarak, zeybege basladi. Daha ilk hareketi ile cok erkeksi ve cok efeci bir oyun oynadigi belli oluyordu. Feraye saskin, oylece Yuzbasi’yi seyrediyordu. Yuzbasi bir adimda onun yanina yaklasti ve yavasca “Hadi kucuk kiz, basla. Herkes bize bakiyor,” dedi. Feraye, utana sikila cevresine bir goz atti. Kendilerinden baska oynayan kimse yoktu. Gercekten de herkes nefesini tutmus, onlara bakiyordu. Feraye de kollarini kaldirdi. Muzige ve Yuzbasi’ya uymaya calisiyordu. Ilk bir iki dakika bocaladi. Sonra, sanki cevresindeki herkes yok oldu. Yuzbasi’nin gozlerinden, kendisine dogru bir alev akiyor gibiydi. Baska bir tarafa bakamiyordu. Birbirlerine kilitlenmis ve uyum icinde; Yuzbasi erkekligi, kahramanligi ve tutkuyu, Feraye de kadini ve zarafeti anlatan hareketlerle oynuyorlardi… Ne zamandan beri bu haldeydiler, kendileri de seyredenler de farkinda degildi. Muzik devam ediyordu. Belki de ikinci veya ucuncu tekrariydi…” Isgal altindaki bir ulke… Ellerinde silahlari, ayaklarinda cariklari olmadan; yureklerindeki vatan aski ve hurriyet sevdasiyla cepheye kosan kahraman bir halk… Ve bu savasin tam ortasinda, kan ve goz yasiyla filizlenen bir askin tutku dolu hikayesi… “Feraye”; Naside Gokbudak’in essiz anlatimi ve yasanmis hikayelerden yola cikilarak hazirlanmis kurgusuyla unutulmayacak bir roman…