Yeraltından Notlar

"Duvarı yıkmaya gücüm yetmiyorsa kendimi parçalayacak değilim elbette. Ama önümde duvar var diye boyun eğmeyi de kabullenemem."

Baylar, yemin ederim ki, her seyi fazlasıyla anlamak bir hastaliktir; gerçek, tam manasiyla bir hastalik.

"Hangisi daha iyidir, kolay elde edilmiş bir mutluluk mu, yoksa insanı yücelten acılar mı ?"

"En iğrenç en kötü pisliğin içinde bile yüce ve güzeli arardım."

"Aklı başında bir insan en çok neyden zevk duyar bilir misin? -Kendinden."

Doğru dürüst bir kadınla ne hakkında konuşulur? Cevap kendisi. Güzel bende öyle yapacağım

Dünya mı yıkılsın yoksa bir bardak çay mı içersin?" Deseler... "Ben çayımı içtikten sonra dünyanın canı cehenneme" derdim. ☕️

İnsanı seviyorum, ama insanlarla bir araya gelince nefes alamıyorum …

"bilincin fazlasi bir hastaliktir." bazen gercekten de oyle, ama bilincsizligin tedavi sayildigi toplumlar gun gectikce daha agir hasta oluyorlar.

"İzin vermiyorlar... İyi olamıyorum..."

“Sevmek acı çekmektir, başka türlü sevgi olmaz. İnsan sevdiği ölçüde acı çeker.”

" Gelişmiş, saygın bir insan kendine karşı sınırsız bir titizlik göstermeden ve kendini nefret edercesine aşağılamadan kibirli olamaz."

Şimdi de kendi kendime şu lüzumsuz suali soruyorum: Kolay elde edilmiş bir saadet mi,yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir? Evet hangisi daha iyi ??

‘’ Duvarı yıkacak gücüm yoksa onu yıkmak için kendimi parçalayacak halim yok tabii ki fakat önümde duvar var diye ona boyun eğecek de değilim. ‘’

Fazla farkındalık bir hastalıktır.

izin vermiyorlar… iyi olamıyorum

Bilinçli bir durağanlığa bırakmak kendini en iyisi budur işte!

Olmam gereken yerden çok uzaktayım. Belki de yoruldum bilmiyorum. Öyle karışık, öyle yabancıyım ki bu aralar kendime bile gelemiyorum.

kafamda uydurduğum bir hayat yaşıyordum.

İnsan bazen, bilerek ve isteyerek, kendisine zarar verecek şeyi seçer; çünkü acı çekmek bile, ona özgür olduğunu hatırlatır.”

Ben gerçekten kötü bir insan değilim. Ne aksi bir adamım ne de uysal biriyim. Ne namuslu ne alçak ne de onurlu biriyim. Ne bir kahramanım ne de bir korkak. Ben, hiçbir şey olamadım.

Kimseyle görüşmüyor, hatta insanlarla konuşmaktan kaçıyor, gittikçe daha çok köşeme çekiliyordum

“ ölü doğmuş insanlarız biz ve uzun zamandır canhı babaların çocukları değiliz, giderek daha çok hoşlanıyoruz böyle doğmuş olmaktan. zevk duyuyoruz bundan. çok yakın bir gelecekte bir şekilde düşüncelerden doğmanın yolunu bulacağız. ama yeter artık; "yeraltından" daha fazla yazmak istemiyorum. ancak, bu çelişkiler insanının "notları" burada bitmi-yor. Bir süre sonra dayanamadı, yazmayı sürdürdü. ama biz de burada bitirsek iyi olacak diye düşünüyoruz.”

Kalıplar, normal insanlar için iki kere ikinin dört etmesi gibi kesinlikle huzur demektir.