Dedem Kurt Seyit ve ben sözsüz bir ayinin ortasında--

Canim dedem Kurt Seyit,Seninle hic rastlasmadik!Ben dogmadan cok once, sen buralardan gocup gitmistin, hayatimin kahramani olacagini bilmeden, kendi olumunu kendin secip isteyerek, geride derin yaralar acip terk etmistin her seyi ve herkesi... Cocuklugumdan beri annemden ve anneannemden dinledigim butun masallarin kahramanlari arasinda benim en hayran oldugum sadece sendin. Senin harika bir oyku kahramani olacagini dusunurdum, hakkinda anlatilan onca seyi dinlerken... Kucuk, camekinli bufenin uzerinde, cerceve icinde duran sepya fotografin, baskalarindan dinlediklerimin cok otesinde uzun oykuler anlatirdi bana sessizce.Iskemleyi bufenin onune ceker, dirseklerimi dayayip uzun uzun seyrederdim; carlik uniforman, cizmelerin, kilicinla cektirdigin o fotografi. Seni, daha uc yasindayken ve inan bana o yasinda hicbir cocugun dedesini sevemeyecegi kadar cok seviyordum, sadece bana fisildadiklarindan dolayi. Sen benim icin, artik ulasamayacagim, kaybolmus bir zamanin, sinirlari degismis, o gun