Karanlığa okunan ezanlar

Onumden gecen bir tabutun ismini okuyorum: "Nihada" yaziyor... "Tamam, yoruldun ama Nihat," diyorum, "bak, senin ismin, hadi yeniden gir koridora, uzan ustune, Nihada yazan tabuta" diyor, yeniden kosuyorum koridora!..Nihada'nin tabutu geliyor, tasimakla kalmiyor, oksuyor, dokunuyorum..Kimdir Nihada!..Nihat Genc adimi Nihada olarak degistirmek istiyorum. Bosnak bir arkadas buluyorum. "Bundan sonra adim Nihat Genc degil, Nihada Genc" diyorum. Mezarin basinda tebessum ediyor, "Agbi, Nihada burada kizlara verilen ad..." Kucuk bir saskinlik yasiyorum, ama vazgecmiyorum, olsun, adimi Nihada koyacagim, bu kucuk kizin adini alacagim..Nihada'nin tabutunu takip ediyorum, onundeki yaziya bakiyorum, yedi yasinda... Tabutu nasil hafif, sanki icinde kus tuyu var, sanki tabut bombos, sanki Nihada'nin cesedini bulamamis; bir eli, bir basi, belki yalniz ayaklarini tasiyoruz simdi...