
Tolstoy’un belki de en atesli oykulerinden birine dokunuyoruz, dokunurken kolumuz demir kesiyor, dahasi o demir koldan kivilcimlar sicriyor etrafa. Ac gozlu biriyle adim adim yururken gunes tepemizde geziyor. Egolarimiz gunes ile yarisa tutusurken ya da gunese yetisme cabasinda bocalarken… Her bir noktayi dolduran, hicbir bosluga yer birakmayan Tolstoy, anlatinin en koyu dugumlerini ustalikla, kucuk dokunuslarla cozuyor
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!