
"İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana âşığım.”

Hafif bir ruzgir, kopegin sari tuylerini, adamin sarili beyazli sert saclarini oynatiyordu.Adamin yuzunde manali hatlar vardi. Sevilmemislerin, cok uzulmuslerin, sarhoslarin, bir zaman guzelken cirkinleyivermislerin, okumuslarin, hasili ic rahatsizlarin yuzlerindeki ifade... (...) Gozlerinin etrafinda yedi sekiz cizgi, hayatinda cok guldugunu degil, yuzunu gunese verip mavi gozlerini kistigini ifade ediyor dersem, inanmalisiniz!O, aynaya baktigi zaman, bu cizgilerin gulmekten degil, gunese bakmaktan oldugunu, kopegine soylemistir. Bir kopege soylenilmis lakirdiyi komsulardan hicbiri isitmemistir, denebilir mi?"Havada Bulut adli oykuden.Sayfa Sayisi: 136Baski Yili: 2016Dili: TurkceYayinevi: Is Bankasi Kultur Yayinlari
Bookspace topluluğundan 3 gönderi

"İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana âşığım.”

Türk edebiyatının en iyi giriş cümlelerinden biri olarak değerlendiriliyor: "İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım."

Kurabiye isimli öyküsünün giriş cümlesi derim ve susarım…