Sarnic

"Önümüzde hayat... Her gün bir başka uykuya yatıp bir başka rüya göreceğiz. Halbuki zaman, ağır ağır bizimle beraber akan nehir, bir göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk."

Şimdi uzun boylu ip ince bir İstanbul kızını boş bir odadan, yağan kar’a bakarak hatırlıyor, kimseye anlatamayacağım, gizli, egoist bir hayatı yeniden yaşayarak, sac sobaya bir iki odun daha atıyor, kurumuş hatıralar sarnıcına gizli, bilinmez bir membâdan akan şırıl şırıl su sesleri duyuyorum. Bu son hatıralarla, sonuna kadar idareye çalışıyorum.