Elif Gibi Sevmek - Nefes (1. Kitap) Sevmek, belki bir gün okur diye sair olmaktir

"Bir insan nasıl anlar aşık olduğunu?" diye sordum bir gün dedeme.<br/>"Nefesini tut..." dedi gülümseyerek.<br/>"Anlamadım..." dedim. "Nefesimi mi tutayım?"<br/>"Evet..." dedi. "Öylece tut ve bekle."<br/>Dediğini yaptım. Dayanabildiğim kadar soluksuz bıraktım kendimi. Saate bakmayı akıl edememiştim ama sanırım otuz saniye sonra iyice zorlanmaya başladım.<br/>Tam pes ediyordum ki, eliyle kapadı ağzımı ve burnumu. Neye uğradığımı şaşırdım. Ölecek gibiydim artık...<br/>Yüzüm kızarıyor, gözlerim doluyordu. Dayanılmaz bir hal almıştı nefessizlik...<br/>Sonunda çekti elini yüzümden. Derin derin solumaya başladım can havliyle. Bana bunu neden yaptığını anlayamıyordum bir türlü. Gözlerinin içine baktım soran bakışlarla.<br/>"Bunu bana neden yaptın dede?" dedim.<br/>"En çok neye ihtiyacın vardı az önce?" diye sordu sakin bir tavırla.<br/>"Tabii ki nefes almaya..." dedim.<br/>"Peki, ne kadar ihtiyacın vardı?"<br/>"Biraz daha nefessiz kalsaydım ölecektim."<br/>Ancak bu yaşıma gelince ne demek istediğini anladığım bir cevap verdi dedem:<br/>"İşte bir gün birine nefes kadar ihtiyacın olursa ona aşık olduğunu anlayacaksın evlat."