Pal Sokagi Cocuklari, Bookspace topluluğunun en sevdiği kitaplardan biri. Rafına ekle, favori alıntılarını kaydet ve binlerce okurla sohbete katıl.
Bookspace topluluğundan 17 gönderi
"Kaybedeceklerini hisseden Kırmızı Gömlekliler artık kurallara pek uymuyordu. Kurallara, sadece kuralına uygun savaşarak kazanabileceklerini düşündükleri sürece ihtiyaçları vardı. Şimdi bütün formaliteleri bir kenara bırakmışlardı."
EL BASTIM 😂 Çok güçlü bir çocuğun, daha çelimsiz, zayıf çocukların bilyelerine, oyuncaklarına el koymak için, onlar oyuna başlamadan önce yaptığı hamleyi anlatmak üzere kullanılır bu söz. Güçlü olan çocuk “El bastım” diye bağırarak, vurgun yaptığını; yani göz diktiği bilye ve oyuncakları ele geçirdiğini duyurur ve kendisine direnmeye cesaret edecek olanlara karşı kaba kuvvet kullanmaya hazır olduğunu bildirmiş olur. Kısacası “El bastım”, kesin ve sert bir biçimde duyurulan bir son uyarıdır; savaş ilan etmek gibidir.
Genel kurul toplantısı saat Üç’te Başkanlık seçimi arsada…
"Gerçekten, şu yaşam nasıl bir şey ki hepimiz onun, durmadan savaşan, bazen üzüntülü, bazen neşeli hizmetçileriyiz!"
SON "Basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu: Hayata dair, hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuza dair, bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu."
Bir günde okuyup bitirdiğim kitap pal sokağı çocuklarıydı o kitabın sonu ağlamakla bitti...
"Adımı küçük harflerle yazdılar" diye mırıldanıyordu hıçkırıklarının arasında "...benim onurlu adcağızımı... küçük harflerle yazdılar..."
Arsa… Çürük tahta perdelerle ve göğe yükselen apartmanlarla sınırlandırılmış bu küçük toprak parçası, Pal Sokağı Çocukları için oyun alanından öte, bir yurttur, sonsuzluk ve özgürlük demektir. Boka, Nemeçek, Çonakoş ve diğer Pal Sokaklılar, arsalarını ele geçirmek isteyen varlıklı çocuklar olan Kızıl Gömlekliler'le kıyasıya bir mücadeleye girişirler. Bu mücadelenin unutulmaz kahramasıysa beklenmedik bir biçimde Pal Sokağı'nın en küçük ve çelimsiz çocuğu Nemeçek olacaktır.
Bugün hem vücudu hem de ruhu çok yorulmuştu..
"Görüldüğü üzere savaşın gerekçesi gerçek askerleri savaşa götüren nedenlerden farksızdı. Rusların denize ihtiyacı vardı, bu yüzden Japonlarla savaşmışlardı. Kırmızı gömleklilerinde top sahasına ihtiyacı vardı, buna kavuşmanın başka çıkar yolunu bulamadıklarından savaşla elde etmeye karar vermişlerdi."
"Hayatta tesadüflerin önemli yeri vardır."
“Ama insanların birbirinden farklı olduğunu, bu farklılıkların nedenlerini kavramak için acı çekmemiz gerektiğini henüz öğrenmemişti.”
“Hayatta tesadüflerin önemli yeri vardır."
Kimi zaman içimizi sevinç ile, Kimi zaman da acılar ile dolduran,kölesi olduğumuz şu yaşam.
"Hayatta tesadüflerin önemli yeri vardır."
“Gerçekten, şu yaşam nasıl bir şey ki hepimiz onun, durmadan savaşan, bazen üzüntülü, bazen neşeli hizmetçileriyiz.”
Kölesi olduğumuz şu hayat neyin nesiydi böyle?
