Kardesimin Hikayesi Ciltli

"Hepimiz öleceğimizi biliriz ama öldürüleceğimiz aklımıza gelmez."

Mutlu olabilmenin tek şartı 'unutmayı' başarabilmekti.

Ama inan bana; insanların çoğunun ruhu, bedeninden önce çürür...

Denizler ötesine giden kişi yalnızca iklimi değiştirmiş olur, aklını değil.

Ya resmen her sayfa da deli gibi ahmetin anlatmasını bekliyorum

"Birine âşık olmak, gözü bağlı olarak, bir uçurumun kıyısında yürümek demektir. Başına neler geleceğini hiçbir zaman bilemezsin. Sonu ölüm de olabilir, cinayet de, intihar da."

"Hay Allah!" dedim. "Demek aşk ha? Ludmilla Belinskaya ve aşk! Ne kadar birbirinden ayrı kavramlar. Karayla deniz gibi, yeryüzü ve gökyüzü gibi. Sen seve­ bilir miydin?"

Dünya bu kadar güzelken, yaşamak ne güzel şey. ( Herkese günaydınlar ve hayırlı cumalar dilerim)

"Bilen insan bilmiyormuş gibi yaşayamaz!"

Ertesi sabah uyandığımda mor tavşanlar gelme­di gözümün önüne. Ortalığa bir sessizlik çökmüştü, rüzgar kepenklere vurmuyordu artık. Sıcaklık biraz artmıştı ama yine nemli bir gündü. Odanın içine sol­gun bir gün ışığı süzülüyordu. Kalkıp camları açtığım­ da yanılmadığımı gördüm, ortalık sütliman ama biraz serindi.

"Aşklarına karşılık bulamadıkları için intihar eden kadınlar ve erkekler mi istersin, Kıbrıs kralı gibi içini yiyip bitiren yersiz kıskançlık krizleri sonunda çok sev­ diği karısını elleriyle boğup öldürenleri mi, hapse dü­ şenleri mi, toplu katliam yapanları mı, güzel Helena yüzünden çıkan büyük savaşı mı, düelloda ölenleri mi, işkencede sevgilisinin adını söylememek için dişleriyle dilini koparıp atanları mı, delirenleri, tımarhaneye dü­ şenleri mi, bütün itibarını ayaklar altına alanları mı, yok olan servetleri mi?.. Daha sayayım mı?"

"Ama inan bana, insanların çoğunun ruhu, bedeninden önce çürür."

Nasıl bir acı insana kendisini unutturur.?

YENİ KİTAP Hayatın en acı yüzüyle çok küçük yaşta tanışan ve ailesiz kalan Ahmet Bey’in münzevi hayatının ortasına bir cinayet haberi düşüyor. Usta edebiyatçı Zülfü Livaneli, bir cinayetin gölgesinde kardeşlik bağı, aşk, arkadaşlık, ihanet gibi insana dair tüm duyguların ve duygusuzlukların anatomisini çıkarıyor.

"Unutmak. Eger unutmak diye bir sey olmasaydi, yasam da olmazdi. insan, unutmadan hayatini sürdüremez."

SON Maktule Ar­zu KAHRAMAN’ın bu çocuğa büyük bir şefkat gösterdiği, bazen sarılıp bir çocuk gibi yanaklarından öptüğü anlaşılmış ve sanık Muharrem de bu davranışları yan­lış yorumlayarak aralarında bir aşk münasebeti olduğu kanısına kapılmıştır. Sanık bunu inkar etmemiş, 11 Haziran gecesi verilen davette çok açık saçık giyindiğini, İstanbul'dan gelen erkek konuklarla içki içerek onları öpmesinin, erkeklerle dans ederken vücudunu onlara yapıştır­masının aklını karıştırdığı, maktule Arzu'nun kendi­sini aldattığını düşünerek bütün konukların yokluğundan istifade ede­rek, merdivenlerden yukarı çıkmakta olan maktuleyi yakalayarak çektiğini ve orada defa­larca bıçakladığını, maktulenin öldüğünü anlayınca boynundaki kolyeyi hatıra olarak aldığını ve kimsenin bulamaması amacıyla gece vakti Kırbaş adlı köpeğinin kulübesine gömdüğünü itiraf etmiştir. Bu vahşiyane ci­nayeti işlemekten pişman olup olmadığı sorulduğunda pişman olmadığını, yine aynı manzarayı görse yine ya­pacağını söylemiştir.

Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. İnsan, unutmadan hayatını sürdüremez.

Ludmilla geri çekildi; yine tıslayan bir yılana dönüştü. Aramızdaki dertleşme iç dökme dönemi bitmiş, Puşkin'in tutku dolu göğsünü delerek öldüren kanlı dü­ellolardan biri başlamıştı.

Onun önüne gelince donup kalmış, kıpırdayamamış, gözlerini yüzünden alamamış. Daha sonra bana "Ha­yatımda böyle bir şey başıma gelmedi" diye anlattı o anı. "Sanki dünya silinmişti ya da ben başka bir dün­yaya ışınlanmıştım. Karşımdaki yüz, ilahi bir ışıkla aydınlanmıştı. Güzellik falan değildi bu, çok daha faz­la bir şeydi. Hiçbir dilde bunu anlatacak bir kavram, bir kelime olduğunu sanmıyorum. Sanki gökyüzünden Borisov'a bir ışık huzmesi içinde indirilmişti. Yüzü gü­neşle değilde, içindeki bir ışık kaynağıyla aydınlanıyor gibiydi." Bizimkinin kalbi çarpmaya başlamış, ne bir ses çıkarabiliyor ne hareket edebiliyormuş. lsa'nın di­rildiğini gören bir Hıristiyan mümini gibi dili tutulmuş bir halde bakıp duruyormuş.

"Ben yokken bir göz at istersen" dedim. "Canın sıkıl­ masın. Hani sahilde konuştuğumuz şeyler; aşkın tehli­ keleri falan. Bak bu Anna Karenina, aşk yüzünden in­ tihar; bu Bovary o da aşk yüzünden intihar; bu Wert­her, o da aynı şekilde; bu Othello, aşk yüzünden cina­yet; bu Fuzuli'den Leyla ile Mecnun. Öteki kitapların da sayfalarını çevir. Onlarda da delirmeler, toplu kat­liamlar, intiharlar, cinayetler göreceksin. Söylüyorum sana, dünyanın en tehlikeli duygusu aşktır. İnsanları felakete sürükler."

insanın biyolojik fonksiyonların aşırı bir anlam yükleme çabası içindeyiz, çünkü hiçlik zor geliyor...!

“Ama inan bana, insanların çoğunun ruhu bedeninden önce çürür.”

"Aşk denen şey bazen yürür, bazen uçar; bazen koşar biriyle birlikte; bir başkasıyla ölümcül yürüyüşe çıkar; üçüncüyü buzdan heykele çevirir; dördüncüyü atar alevlerin içine. Birini yaralar; öldürür ötekini. Aynı anda çakıp sönen bir şimşeğe benzer. Geceleyin saklar şafakta zapt edilecek olan kaleyi. Çünkü dayanacak güç yoktur karşısında."

Gördüğünüz gibi her şey bir hikâyedir" dedim, "ve nereye kadar gerçek olduğunu bilmemize imkân yoktur. İnsanlar birbirine durmadan yalan söyler." Hayatın tek gerçek yanı kurgudur,zihinle sağlanan realite