Aurora'nın incileri

Yasadiklari cografyanin acilarina hapsolmuslarin, aile olmanin olumcullugunu tasiyanlarin ve cennetin gelmesini yuzyillarca bekleyenlerin hikyesi..."Yara! Ben derisi yuzulmus bir yarayim. Seksen yildir yuregimde acilan bu yara bugune kadar ne iyilesti ne de kabuk baglayabildi. Bu yara oyle bir yara ki, kabuk baglayip iyilesecegine, her gecen gun biraz daha derinlesip buyudu. Yara buyudukce ben kuculdum, ben kuculdukce de yaram buyudu. Oyle ki upuzun omrumun sonunda ben bu yaradan ibaret kaldim. Yara! Kapkara bir yara! Bugune kadar hic kimseye bu yaramdan bahsedip anlatmadim. O ugursuz geceden beri yaram hep ice dogru derinlesip kanadi. Ama artik ne bu ice dogru kanayan yarayi saklayacak dermanim kaldi ne de onunla mezara gidecek takatim."Yavuz Ekinci, ikinci romaninda, tarihimizin ve cografyamizin guneydogusundan, yuz yila yayilan hayatlar anlatiyor: Yerinden yurdundan edilmis, dilinden, dininden, kimliginden, insani insan eden her seyden yoksun birakilmis Almast'larin ve onlarin ayni yazgiyi bu kez baska bir "bilinmeyen dil"de okumak zorunda birakilmis ogullarinin ve torunlarinin oykusunu... Cennetin kayip topraklarini...