Kusurlu bir sikke elden ele, keseden keseye geçerek bütün Romaʼyı nasıl dolaşır? Hikâyeyi hikâyeye, yolu yolcuya, rüyayı rüyete, yedi kişiyi erdemli bir köpeğe nasıl bağlar? Gölgelerin mağarasına dönen haberci her defasında niye taşlanır? "Kehribar geçidi", MS 300ʼlü yıllarda Imparator Diocletianus Romaʼsında bu sorulara cevap arıyor. Okuyucularını Forumʼun, Colosseumʼun, Senatoʼnun, Tiber ırmağının, Şifa Tapınağıʼnın, sonradan kaybedilmiş veya hiç edinilmemiş özgürlüklerin, hitabetin, yazmaların, lâhitlerin, şifalı otların, kurtların kuşların, dağların, en dehşetli dövüşlerin, toga pictaʼnın ve dikenli deniz salyangozlarının arasında uzun bir yolculuğa davet ediyor. Berrak fakat derin dili, karakterlerinin canlılığı, olaylarının sürükleyiciliği, dönemsel detaylarının zenginliği, can yakıcı meselelerinin her daim geçerliliği ile tarihin özel bir noktasından çekip çıkarılmış olsa da evrensel insanlık hallerine dair söyleyecek sözü olan destansı bir başyapıt. Sekiz yıllık bir emeğin sonucu.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
"İçinde olanlar kadar kıyıdakileri de götürür gemi. Ama kimse düşünmez ki en çok gemiler kıyıyı seyreder. " Öyle bir kitap ki, bir süre okuduktan sonra anlatılanın günümüzden 1800 yıl önce ki tarihi olaylar değil de günümüz olayları olduğunu anladığım da bakış açımı değiştirip en başından başladım okumaya. İşte o zaman yazarın aslında ne kadar cesurca bir şey yaptığını fark ettim.
