Mutlu Olma Sanati

Aristoteles der ki bütün dâhi insanlar melankoliktir.

"Göğsünü saran zincirleri kırıp sızlanmayı kesen kimse, ruhunun en büyük kurtarıcısıdır."

Memnuniyetsizliğimizin kaynağı, isteklerin katsayısını yukarı çekme çabamız sürekli yenilenirken bunu önleyen diğer katsayının hareketsizliğinde yatar.

"Başkasının mutlu olması seni rahatsız ediyorsa asla mutlu olamazsın."

aynı zamanda insan ne istediğini bilmelidir ve ne yapabildiğini bilmelidir.

Engelleri aşmak, insan varoluşunun en büyük zevkidir.

"Zor zamanlarda itidalini korumayı, güzel anlarda da aşırı sevincini dizginlemeyi hatırla."

"Ne değerli oluyor elde edemediklerimiz. Bir kere de elde ettik mi, başka şeye yöneliyor tutku. Dinmez, onulmaz bir susuzlukla bağlıyız yaşama."

"En büyük mutluluk, kişiliktir."

İstediğimiz gibi yaşamamalıyız, yaşayabileceğimiz gibi yaşamalıyız.

İnsan yapabileceklerini isteyerek yapmalı ve çekmesi gereken acıyı isteyerek çekmelidir.

Mutluluk kendine yetenlerindir.

Aklı başında kişi hoş olanın değil, acı vermeyenin peşindedir.

Her delinin kendi şapkası vardır.

"Mutluluk kolay değil: İçimizde bulmak çok zor, başka yerde bulmaksa imkânsız."

Her güldüğümde veya mutlu olduğumda schopenhaur’un bana utanarak baktığı aklıma geliyor😔

"Sana görünen defne çelengi, Mutluluktan çok acının işareti."

Hiç kimse, duyduğu şeyi kendine saklamaz.

Çemberini daraltmak için: Mutsuzluğa daha az prim verilir. Az olan, mutlu eder vb.

Gerçek aşk Dayanıklı dostluk Geri kalan her şey cehenneme.

Diken batar diye gül mü toplamayalım?

“İç dünyası zengin bir insan, kendi köşesine çekilecek ve hatta büyük bir kafaysa eğer, yalnızlığı seçecektir.”

Sahip olmadığımız şeylere bakarken, "Benim olsaydı nasıl olurdu?" diye düşünme eğilimindeyizdir ve işte böylece yokluğu hissederiz. Oysa bunun yerine sahip olduğumuz şeyler için sık sık şunu düşünmemiz gerekirdi: "Bunu kaybetsem ne olurdu?"

Ne de olsa elden kaçırılmış zevkler için yas tutmak, önemsiz ve gülünç bir şey olurdu.