Fanged Noumena: Collected Writings 1987-2007

Felsefenin despotizmle bir yakınlığı vardır, çünkü her zaman feci şekilde çuvallayan Platonik-faşist tepeden inme çözümlere eğilimlidir. Şizoanaliz farklı çalışır. Fikirlerden kaçınır ve diyagramlara bağlı kalır.

Şiir, inançların arasında mantıksal bir gururla yürümez; o, çatlaklardan sızar; haşereler arasında yeniden dirilen magmatik bir akıştır.

Hegel’in ince ama sarsıcı neo-Ptolemaizmi, yıldızları tarih ve somutun gölgesine iter; kozmos, artık bir hayranlık nesnesi değil, hızlanan toplumsal ve zihinsel süreçlerin malzemesidir. Evrenin boşluğu, insan bilincinin açmazlarıyla dolarken, düşünce kendini bu açmazlardan çekip somut güçlerin, arzuların ve teknolojik akışların ortasına bırakır. Yıldızsal anın büyüsü, gecikmiş bir metafizik olarak değil, tarih ve güçlerin radikal akışı içinde çözülür; felsefe artık durağanlıkta değil, aşırı hızda, patlayan anlamların ve yoğunlaşan süreçlerin içinde var olur.