The Modern Classics Myth of Sisyphus

Bir insan söylediği şeylerden çok söylemedikleriyle insandır. Söylemeyeceğim çok şey var.

“Önemli olan iyileşmek değil, dertleriyle yaşamak,” Rahip Galiani

Buraya kocaman bir gerçek bırakıyorum. Sevmekle iş bitseydi, her şey fazlasıyla basit olurdu.

“Yaşama nedeni denilen şey, aynı zamanda çok güzel bir ölme nedenidir de.”

Hayat insanı büyük, görkemli trajedilerle yıkmaz; sabah yürürken ayakkabına kaçan o küçük taş gibi, son derece sıradan, sinir bozucu ve absürt detaylarla yavaş yavaş tüketir. ( Yatak düşerek kalktım lakin sizi selamlamayı unutmadım)

“Dünyanın saçmalığını kabul etmek, umudu reddetmek değildir; tersine, saçmaya rağmen yaşamayı öğrenmektir. Sisifos’un taşını yukarı itişini gördüğümde, onu mutlu tasavvur etmeliyim.”

"Nasıl yaşamın uyumsuzluğunu görmek ona tüm aşırılıklara dalma hakkını verirse, yapıtlarının oluşturulmasında da daha büyük bir rahatlık, bir kolaylık verir."

Yüreğin bu çığlığı karşısında akıl güçsüzdür.

Gerçekten ciddi tek felsefi problem intihardır.

Düşünmeye başlamak, için için yenmeye başlamaktır. (Bu başlangıçlarda toplumun fazla bir etkisi yoktur. Kurt insanın yüreğindedir.)

Sevmekle iş bitseydi, her şey fazlasıyla basit olurdu.

Tüm büyük eylemlerin, tüm büyük düşüncelerin önemsiz bir başlangıcı vardır. Büyük yapıtlar çoğu kez bir sokağın dönemecinde ya da bir lokantanın kapısında doğar. Uyumsuzlukta da böyle. Özellikle uyumsuz dünya soyluluğunu bu zavallı doğuştan alır. Kimi durumlarda neler düşündüğü konusunda bir soruya kişinin "hiç" yanıtını vermesi bir yapmacık olabilir. Sevilen yaratıklar bunu iyi bilirler. Ama bu yanıt içtense, boşluğun çok şeyler anlattığı, günlük devinimler zincirinin koptuğu, yüreğin kendisini yeniden düğümleyecek halkayı arayıp da bir türlü bulamadığı şu garip tinsel durumu belirtiyorsa, o zaman uyumsuzluğun ilk belirtisi gibidir.

Bir insan söylediği şeylerden çok söylemedikleriyle insandır. Söylemeyeceğim çok şey var.

“Yaşama nedeni denilen şey, aynı zamanda çok güzel bir ölme nedenidir de…”

...

“Nietzsche, “Açıkça görülüyor ki gökte ve yeryüzünde başlıca işimiz uzun zaman ve aynı yönde boyun eğmektir; bunun sonunda örneğin erdem gibi, sanat, müzik, dans, us, düşünce gibi, uğrunda yaşam çabasına değen bir şey, değiştiren bir şey, incelmiş çılgın ya da Tanrısal bir şey çıkar,” diye yazdığı zaman, büyük bir ahlakın kuralını gösterir. Ama uyumsuz insanın yolunu da gösterir. Aleve boyun eğmek aynı zamanda hem en kolay hem de en zor şeydir. Bununla birlikte zorlukta boy ölçüşürken, insanın bazı bazı kendini yargılaması iyi olur. Bunu yalnız o yapabilir.”

İsteyerek ölmeli mi, yoksa ne olursa olsun umut mu etmeli?

Ağaçlar arasında bir ağaç, hayvanlar arasında bir kedi olsaydım, bu yaşamın bir anlamı olurdu, daha doğrusu bu sorunun hiç anlamı olmazdı, çünkü dünyadan bir parça olurdum. Bu dünya olurdum, oysa şimdi tüm yakınlık gereksinimimle onun karşısındayım.

"Yeni bir başlangıç, sessiz bir karardır.”

Albert Camus der ki; Sisifos her seferinde kayayı yeniden tepeye doğru itiyor olsa bile onu mutlu hayal etmek gerekir. Tepelere doğru tek başına didinmek bile insanın yüreğini doldurmaya yeter...

"Sisifos'un zaferi, taşın tepeye ulaşmasında değil, onu her seferinde yeniden itmesindedir."

''Bir insan söylediği şeylerden çok, söylemedikleriyle insandır.''

"La lutte elle-même vers les sommets suffit à remplir un cœur d'homme; il faut imaginer Sisyphe heureux."

Gerçekten önemli olan bir tek felsefe sorunu vardır, intihar. Yaşamın yaşanmaya değip değmediği konusunda bir yargıya varmak, felsefenin temel sorusuna yanıt vermektir.