Normal İnsanlar

İnsanların hakkımda ne düşündüklerini önemsiyor olsam hayatım nasıl olurdu kim bilir?

Kendimi yalnız bırakılmış hissediyordum.

Seninleyken hiç yalnız hissetmiyorum.

Hiçbir his yoktu içinde. Dondurucudan çıkarılmış bir yiyecek gibiydi; sanki dışı hızla erimiş ve her tarafa akmış haldeydi ama içi hala kaskatı, donuktu.

Birkaç haftaya kalmadan Marianne başka insanlarla yaşıyor olacak, başka bir hayatı olacak. Ama kendisi başka biri olmayacak. Kendisi aynı, vücuduna hapsolmuş aynı insan olacak. Onu bu durumdan kurtarabilecek ya da gideceği bir yer yok. Başka bir yer, başka insanlar, ne fark eder ki?

... herhangi bir sebepten seni asla kaybetmek istemem.

Eric'in ona söyleyebileceği en korkunç sözlerdi bunlar, duymak hayatını bitirdiği için değil bitirmediği için. Uğruna kendi mutluluğunu ve bir başkasının mutluluğunu harcadığı sırrın başından beri önemsiz ve değersiz olduğunu anladı o an.

Şu dünya, sevgi denen şeyi kimsenin şiddetin en adi ve aşağılık biçimlerinden ayırt edemediği kadar kötü bir yer olabilir mi?

“Birçok insanın hayatı bir başkasıyla yakınlaşamadan öylece geçip gidiyor”

Onunla birlikte olmanın yalnızlığına iyi geleceğini düşünmüştü ama birliktelikleri yalnızlığını sanki içine ekili, öldürülmesi imkansız inatçı bir şey haline getirmişti.

Marianne'de "sıcaklık" olmadığını düşünüyor; kastettiği? kendisinden nefret eden insanlardan sevgi dilenmeyişi.

okuyun tavsşye ederim ( ay söyledi)