Anne Kafamda Bit Var 12 Eylül Anıları

Körükörüne bir bekleyiş içindeyiz. Katlanmak her geçen gün zorlaşıyor. İnsanca tepkiler vermekten vazgeçmeye dayanıklılık diyorsanız, gerçekten de dayanıklı değilim öyleyse.

... "Bu manzaradan makasla oyulup çıkarılmış, başka bir deftere yapıştırılmıştım...."

"Sana tek bir şey soracağım Tarık, bana doğ­ruyu söyleyeceksin," dedi. "Buyur baba, sor." Annem, ablam, ağabeyim, eniştem merakla bakıyorlardı. Ben de meraklanmıştım; her şeyi zaten bilen babam ne öğrenmek istiyor olabilirdi ki. "Sana işkence yaptılar mı?" Ağzımdan bir 'Hayır' çıktı ama, öyle süklümpüklüm, öyle cılız bir hayırdı ki, her yöne çekile­ bilirdi.

"Ayıp ettin Tarık," dedi. Şaka mı yapıyor, ciddi mi, anlamamıştım. "Bak burada kırk kişiyiz, sen iki nefes çektin, başkasının hakkını almaya hakkın yok..." Suratıma tokat yemiş gibi olmuştum. Ne di­yeceğimi bilemedim. "Arkadaşlar, kusura bakmayın, uzun zaman­dır sigara içmiyorum, özür dilerim," dedim. Çocuklardan biri, "Tarık Abi, boşver, ben çekmiyorum, hakkım senin olsun," deyip sigarayı yanındakine geçirdi. Daha kötü oldum.

“Sen vur” dedi Aslanım ben sana vuracak kadar enayi değilim olaki sen bana vurursun gene elimi kaldırmam ama askerliğinin bittiğinde seni memleketinde bulurum…

Konuşmak istiyordum, birilerine içimi dökmek istiyordum… Bugüne kadar ilk kez böylesine şiddetle ve ısrarla anamı babamı düşünüyordum. Yüreğimde bir acı, bir sızı yer etmişti.

Körükörüne bir bekleyiş içindeyiz. Katlanmak her geçen gün zorlaşıyor. İnsanca tepkiler vermekten vazgeçmeye dayanıklılık diyorsanız, gerçekten de dayanıklı değilim öyleyse.

Ne mutlu bana rahatım 28 Şubat 2002. SON.

Sana hiç birşey olmayacak göreceksin bak elini kolunu sallayarak dışarı çıkacaksın” Uçak hava alanına yaklaşırken Müjdat (Gezen) beni yatıştırmaya çalışıyordu…

Yedi-sekiz kişi gidiyor, dört-beş kişi geliyordu. Gelenler perişan durumda oluyorlardı. Kan işeyenler, eli-kolu tutmayanlar, sabaha kadar inleyenler, zaman zaman ağlayanlar. Annesine ya da kız kardeşine yapılan işkenceyi kimilerine zorla seyrettirdikle­rine tanık oldum.

Besinlerin hiçbirinde tuz yok, beden terliyor, tuz kaybediyor, tuz alamıyor. Bu da bedendeki direnci kırıyor, zihni yoruyor. Besinler bilinçli seçilmiş. CIA'nın deneylerinden alınan baskı ve işkence yöntemleri de dahil olmak üzere direnci kırmak için her yol uygulanıyor. Besinlerin hepsi uyumayı da dinlenmeyi de güçleştiriyormuş.

Filistin askısı… Bir-iki kişi yan yatabiliyordu. Bazıları, otur­maktan yorulanlar, ayağa kalkıyordu, o zaman bi­raz yer açılıyordu. Akşama doğru, saat beş gibi, yavaş yavaş sorgudan dönüşler başladı. Ben 2 nu­maralı hücrede kalıyordum. Kapı açıldı. Bir çocu­ğu içeri attılar. Arkadaşları hemen çocuğu tutarak yere yatırdılar. Çocuk pelte gibiydi. Yalnızca inli­yordu. Hücrenin tam ortasında uzunca yatıyordu. Hepimiz ayaktaydık. Görünürde herhangi bir şey yoktu; kan, morluk gibi. Sonra çocuklardan biri, "Elektrikten geliyor," dedi.

Kırıklarıyla oynayarak işkence ettiler… Geç bir saatte bir kızın uzaktan gelen çığlık­larını duyduk. Uzun uzun bağırıyordu. Sesi bir süre kesiliyor, sonra yeniden başlıyordu. Kimi za­man çığlıkları çok derinden geliyordu, duymak için kulak kabartmak gerekiyordu; bazen de ses­ler iyice yükseliyordu. Bu sesi sabaha kadar din­ledik. İşkenceden gelen çocuğun anlattığına göre bir eve yapılan operasyonda polislerin elinden ka­çan genç bir kız ikinci kattan aşağıya atlamış, bir yerleri kırılmış. Kızın kırıklarıyla oynayarak iş­kence yapmışlardı. İnanılacak gibi değildi ama insan çığlıkları duyunca başka bir şey olamaya­cağını düşünüyordu. Sabaha doğru ses kesildi.

"Aman Tarık Abi, sakın banyo yapma, yanar­ sın," dedi. Çocuğa, ne demek istiyorsun gibilerden bak­tım. "Abi, soğuk su yoktur, yalnızca sıcak su. Haş­lanırsın. Soğuk suyu açmıyorlar."