Olağanüstü Bir Gece

"Kendi içindeki savaşı durduran, dünyanın gürültüsünden kurtulur."

• “ Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar. “

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar..

gülerek ,sohbet ederek dalgalanan bir insan kalabalığınin ortasında ben kendi kendimi arıyordum,içimdeki o yitik insanı arıyordum.

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

Duygularım o kadar yoğundu ki , içimdeki bu gelgit bana fiziksel ıstırap veriyordu, elimi boğulan biri gibi göğsüme, altında acıyla atan kalbimin üstüne şiddetle bastırmak zorunda kalıyordum.Fakat ne acıyı ,ne zevki,ne korku ,ne dehşeti ne de pişmanlık olsun, hiçbirini tek ve ayrı hissetmiyordum ,hepsi iç içe geçip erimişti ; sadece yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyordum .

İçimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler,şimdi nasıl çiçek açtığımı asla anlamayacaklar.

"Her zaman hayattaydım ama yaşamaya cesaretim yoktu."

"Denizde, susuzluktan ölen biri gibiyim."

yaşam denen o zenginlik ,o tarifsiz kudret bana galip gelmişti.

"Hiçbir yere tutunmadan, hiçbir yerde köklenmeden, akan suyun üzerinde kayar gibi yaşıyordum.”

Aylardır rafımda okunmayı bekliyor sanırım bugün başlamalıyım...

“Gülen, sohbet eden binlerce insanın içinde ben kendi içimdeki o kayıp insanı arıyordum.”

“içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi de nasıl çiçek açtığımı asla anlamayacaklar.”

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

Beni bırakan insanlar, gelen giden kadınlar oldu ,her defasında odada oturmuş camın dışındaki yağmuru seyreden biri gibi hissettim kendimi; doğrudan yakınımda olan şeylerle bile aramda camdan bir duvar vardı ve kendi irademle onu yıkacak gücü bulamıyordum.

Günler öne çıkan bir şey olmadan peş peşe diziliyor ,bir ağacın yaprakları gibi yeşeriyor ve sararıp gidiyorlardı.

Bir kez kendini bulmuş olan birinin bu dünyada kaybedecek hiçbir şeyi yoktur artık. Ve kendi içindeki insanı anlamış olan biri, bütün insanları anlar.

Kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.

O kadar kitap okudum da hayatımda bunun kadar sıkıcı bir kitaba tesadüf etmemiştim. Yarıda bıraktığım tek kitaptır.

Bir kez kendini bulmuş olan birinin bu dünyada kaybedecek hiçbir şeyi yoktur artık. Ve kendi içindeki insanı anlamış olan biri, bütün insanları anlar.

"Her şeyin geçip gittiği, her şeyin bittiği bu saatlerde, insanın kendi içine dönmesinden daha doğal ne olabilir?"

Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar. son 🙃

baslasin mesaim...