Ben Sana Mecburum Sömizli Ciltli

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur.

Kaldırımlarda yağmur kokusu. Ben sana mecburum sen yoksun.

"Ben sana mecburum bilemezsin.” (Günaydın… mecburiyet kadar derin bir sevgiyle)

Ben sana mecburum bilemezsin Adını mıh gibi aklımda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin İçimi seninle ısıtıyorum..

BEN SANA MECBURUM Ben sana mecburum bilemezsin Adını mıh gibi aklımda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin İçimi seninle ısıtıyorum. Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor Bu şehir o eski İstanbul mudur Karanlıkta bulutlar parçalanıyor Sokak lambaları birden yanıyor Kaldırımlarda yağmur kokusu Ben sana mecburum sen yoksun. Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur Tutsak ustura ağzında yaşamaktan Kimi zaman ellerini kırar tutkusu Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından Hangi kapıyı çalsa kimi zaman Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor Eski zamanlardan bir cuma çalıyor Durup köşe başında deliksiz dinlesem Sana kullanılmamış bir gök getirsem Haftalar ellerimde ufalanıyor Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem Ben sana mecburum sen yoksun. (...) İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin Hayır başka türlü olmayacak Ben sana mecburum bilemezsin ATİLLA İLHAN

“Ben sana mecburum, bilemezsin; adını mıh gibi aklımda tutuyorum.”

Besbelli bu gece yıldızlar görünmeyecek...

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur insan bir akşam üstü ansızın yorulur

"şiiri yazdığım günler, olduğu gibi aklımda, teşvikiye'de bir çatı katı yaşadığım yerdi. çarpıntılı bazı ilişkilerden sonra kendimi yeniden yalnız ve anlaşılmamış hissediyordum. böyle zamanlarda insan rastgele bir kadın hayalinden hareket ederek zehirini alacak bir sevgili gereksinir, belma sebil de buydu besbelli, ama farkındasınız ya, o da ortalarda yok, onunla aşk da imkansız." Bunca yıl sönmemiş umudum Nisan değilse Mayıs Perşembe değilse Pazar Ben Belma Sebil'i bulurum