Mai ve Siyah

“İnsanlar ne kadar büyürlerse büyüsünler, ne kadar ihtiyar olurlarsa olsunlar yine bazı dakikaları vardır ki, annelerine sokularak çocuk olmak isterler...”

Bir kadın bir kere uçurumlardan yuvarlanmaya başladı mı artık düşüşüne son verecek nokta yoktur, ne kadar aşağı düşerse düşecek yerler o kadar çoğalır.

İnsanlar tuhaftır.Fena birşey yapmakta olduklarını hissedecek olurlarsa mutlaka en evvel vicdanlarını susturacak bir sebep bulurlar.

Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek.

İnsanlar tuhaftır! Fena bir şey yapmakta olduklarını hissedecek olurlarsa mutlaka en önce vicdanlarını susturacak bir sebep bulurlar. Kötü işler sahibi olanlara sorunuz, hepsinde kendi kendilerine icat edilip özenle pekiştirilmiş sebeplere tesadüf edersiniz.

Bilir misin azizim? Ağlamamak için gülüyorum.

Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek.

Gitmeliyim; o kadar uzak bir yere gitmeliyim ki, düşüncem şu geçen yaşamıma yetişemesin.

Ah! Zavallı hırpalanmış, ezilmiş hayat... Mai bir geceyle siyah bir gece arasında geçen şu nasipsiz, talihsiz ömür!..

Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek.

Keşke sen de çıldıracak kadar öfkelensen de kendini böyle üzüntüye, umutsuzluğa teslim etmesen...

“Hayaller yıkıldığında insanın içindeki renkler de söner.”

Gönül gördüğünü sevmez; sevdiğini görür.

O beni aramaya gerek görmezse benim onu arama zorunluluğum kalır mı?

"Öyleyse ikimiz bir şemsiyeyle idare ederiz, benim şemsiyeme kendim zor sığıyorum ama varsın sol tarafım ıslanıversin..."

İnsan, keder ve sevinç zamanlarında kalbinin katlanabileceğinden fazlasını diğer hassas bir kalple paylaşmak ister.

Ansızın gelen felaket insanları en çok ümide sarıldıkları zamanlarda zedelemekten haz alır.

Bak şu havaya, ne görüyorsun, yanılsamalardan oluşan kristal deryası... Gözlerinle onun içine girmeye çalış; o mavilikleri yırtmak için uğraş, ne görüyorsun? Mavi... yalnızca mavi... Değil mi? Sonra, bak ayağımızın altındaki toprağa, ne buluyorsun? Donmuş, simsiyah bir renk... Of!... O siyah tabakaları parçalayarak içeriye bak; in, in, in, ne kadar inebilmek mümkünse o kadar in; ne buluyorsun? O siyahlar içinde ne buluyorsun? Siyah... yalnızca siyah değil mi? işte öyle bir şey yazmak istiyorum ki yukarı bakılsa mavi ve yalnızca mavi; aşağı bakılsa siyah yalnızca siyah... Bir şey ki mavi ve siyah olsun.

Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek.

Bilir misin azizim? Ağlamamak için gülüyorum.

İnsan, üzüntülü ve sevinçli zamanlarında, kalbinin dayanamayacağından fazlasını duyarlı bir kalple bölüşmek ister…

Biz insanlar çevremizin Etkilerine ne kadar esiriz!

İnsanlar tuhaftır! Kötü bir şey yapmakta olduklarını hissedecek olurlarsa mutlaka en evvel vicdanlarını susturacak bir sebep bulurlar.

Aman yarabbi! Sevmek bu muydu? İnsanı sanki bir mengene içinde sıkıp sıkıp da birisinin ayakları altına ezik, bitik, can çekişerek atmak isteyen bu öldürücü şey, sevmek bu muydu?