Devrim Yurdadon... Kitabin kahramani.Rastlanti sonucu, bir sahil cayhanesinde tanistik onunla. Kendini kotu hissedince tahta sandalyelerden birinde soluklanmak icin oturmustu. Tam yere dusmek uzereyken omuzlarindan yakalamistim Devrim Bey'i.Hastaydi. Yalniz yasiyordu. Kemoterapiye baslayali henuz dort gun olmustu. Kan degerleri dusunce de bayginlik gecirmisti.Devrim Bey'i yalniz yasadigi eve goturmus, ilaclarini vermistim. Soran gozlerle bakmisim kendisine. Oyle dedi.Aslinda adi Devrim, meslegi de avukatlik degildi. Ben uydurdum. Kendisi hakkinda gercek bilgileri yazmazsam bana yasamoykusunu anlatacagina soz vermisti. Ben de sozumde durdum.Bu kitap hazirlanirken hemen her ay bulustuk. O anlatti, ben notlar tuttum.Son zamanlarda bellegi hastaligindan ve yasindan dolayi bulanikti. Kitabin diger kahramani "Dol Ibrahim" yardimci oldu bize.Devrim Bey soguk bir kis gunu bizlere veda ederken, geride bana yazdirdigi notlardaki sevgisi, okuma aski, paylasimciligi kaldi.Dol Ibrahim hl oturdugu evin ust katindan Kizkulesi'ni seyretmekte... Yoldaslari Hakan ise, olum kardesiyle yolculuga cikti bile...(Tanitim Bulteninden)