
Kurnaz olmak her zaman saf olmaktan iyidir. Saflık, aptallıktır.

Gorki'nin Cocuklugum, Ekmegimi Kazanirken ve Benim Universitelerim'den olusan uclemesi, Rus dilinde yazilmis en guzel otobiyografilerden biridir. Cocuklugum'da babasini kucuk yasta yitirdikten sonra tasindigi dedesinin evinde gecirdigi yillari anlatir. Miras kavgalari, dogumlar, olumler, kucuk Aleksey'in tanik oldugu ve bizzat maruz kaldigi akil almaz siddet, bu evde gundelik hayatin akisi icinde siradan olaylardir."Herkesin herkese dusman" oldugu bu aile, 19. yuzyil Rusya'sinda hukum suren acimasiz ve hoyrat hayatin bir "kucuk evreni"dir aslinda. Neyse ki idealizmi ve tertemiz kalbiyle adeta bir halk filozofu olan ninesi hep Aleksey'in yanindadir. Bir de her biri hayatinda iz birakan cok sayida capcanli karakter vardir… Onlar sayesinde hayat zor oldugu kadar gizemli ve renklidir de. Hem Gorki'nin "kendi ulkelerinde bir yabanci gibi yasayan, gercekteyse o toplumun en iyileri olan" insanlardan ilkiyle tanismasi da yine cocukluguna rastlar…(Tanitim Bulteninden)Sayfa Sayisi: 282Baski
Bookspace topluluğundan 7 gönderi

Kurnaz olmak her zaman saf olmaktan iyidir. Saflık, aptallıktır.

“sen bir madalyon değilsin ki seni boynuma asıp gezdireyim.”

İnsan başkasının değil, kendi vicdanıyla yaşamalı.

Kendi kendinin patronu olmayı öğren, kimsenin etkisi altında kalma! Sessiz… sakin… ama inatla yaşa! Herkesi dinle, ama senin için en iyisi neyse, onu yap…

“ Bu havada yoksulların işi zor, ama vicdanı rahat olmayanların işi daha da zor,”

Hayatın boyunca kadınları esirge, onları yürekten sev; sakın onlarla gönül eğleme…

Hüzün ve sevinç, insanların içinde yan yana, neredeyse birbirinden ayrılmayacak gibidir; fark edilmesi zor, akıl almaz bir hızla birbirlerinin yerini alırlar.