Cirpinip Icinde Döndügüm Dünya

Sessizlik kimsenin bir başına kaldıracağı yük değil.

İn­san bütün acılardan sadece bir sevgi sözüyle döner dünyaya...

İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor sanırım

sen konuşmazsan dünya susuyor biliyor musun?

Görünmeden yaşamak mümkün olsaydı keşke.

insanın, acısını sevmesi için dünyaya ait bir tutamağa ihtiyacı oluyor.

TAŞLARA VURAN ACI Hatice, dedim. Ben Leyla' yım, dedi Ürperdim. Yol kayboldu. Ay sustu. Rüzgâr bütün yapraklardan çekildi. Yalnızlık işte, dedim Yok, dedi, sevmek arzusu. Bir tek ölüler yalnızdır. Bir daha ürperdim. Gülümsedi. Su gülümsedi. Kedi kalbime yürüdü Însanlat, dedim, konuşmuyor, dinlemiyor Herkes bir top pitrak ötekinin ağzında Korku, dedi. Bilmek korkusu Anlamak korkusu. Yaşamak korkusu

Yalnızlığı biliyorum, dedim. Hayal ve hatırdan yapılmış zamanı biliyorum. İnsan yüreğinin bir başına gezdiği yerleri biliyorum.

İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor.

“Ne, biliyor musun gönül yorgunluğu? Kendinden soğuyorsun. Sözünden soğuyorsun. Geçmişinden soğuyorsun. İnandıklarından soğuyorsun. Baktığın yüzlerden soğuyorsun. İçine bile bakmıyorsun artık. Dünya, inandığın o yitik cennet değil… Kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun. İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. Yaranı evde bırakıp çıkıyorsun sokağa…”

Ağlamayı bilmeseydik nasıl yaşardık bilmiyorum.

“Bir zamanlar insanlar hayatlarından memnun değillerse devrim yaparlardı. Şimdi alışverişe çıkıyorlar. Tamamen hafıza kaybı dönemi yaşıyoruz” Arthur Miller Aktaran: Şükrü Erbaş

“bana öyle geliyor ki biz bütün rengimizi sevgiden ve sevgisizlikten alıyoruz. kalp mi, gönül mü, bazen şaşırıp kalıyorum bu hazineye isim vermekte. biliyor musun, insan tanrısını içinde taşıyor ama hep uzaklara dua ediyor.”

“Acı da verse bir insanın hayatımıza dokunmasından. Odaların birdenbire sokaklarla dolmasından, çatımıza konan yıldızın sabah bahçemize inmesinden. Tanrının, azıcık da bizim yalnızlığımızda soluk almasından söz ediyorum.”

“İnsan bir kere onurunu yitirmesin, hiçbir yalan utandırmaz artık, hiçbir düşkünlük yüzünü kızartmaz, hiçbir rezillik küçük düşürmez,hiçbir doğru erdem kazandırmaz, hiçbir acı merhamet uyandırmaz. O artık sadece kötüdür,toplumsal bir urdur, bir yalnızlık iskeletidir.”

dünyanın en uzun gecesi

“Kirpiklerinden yürüyen bir nazlı hüzün, dudaklarımın ucunda çırpınan hevesi bir daha yüreğime gömdü.”

İçimizde büyüyen bazı duyguların çaresi yoktur sadece alışırız