Zülfü Livaneli'den İstanbul'a ve onun yazarlarına, şairlerine saygı duruşu: Gölgeler<br/><br/>Karanlığın bütün gölgeleri yuttuğu bir İstanbul akşamı. Bütün sesler susmuş. Yalnızca gelip geçenlerin görmediği, duymadığı Gölgeler'in sesleri yankılanıyor sokaklarda. Son bir kez söylenen şarkı gibi, son bir kez yazılan şiir gibi, "son bakışta aşk"ta dile gelen sevda sözleri gibi… Gölgeler konuşuyorlar karanlıkta…<br/>Fatih Sultan Mehmed, Mustafa Kemal Atatürk, Halide Edip Adıvar, Reşat Nuri Güntekin, Nazım Hikmet, Yahya Kemal, Sabahattin Ali, Orhan Kemal, Yaşar Kemal, Kemal Tahir, Orhan Veli, Ülkü Tamer, Ece Ayhan, Cemal Süreya ve Attila İlhan&'ın gölgeleri...<br/><br/>Şiirin tapınağı önünde vecd halinde bekliyor İstanbul, ona yeniden hayat verecek son kelimeyi…
Bookspace topluluğundan 3 gönderi
Ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün, Ben uyurken benim alnımdan beni sen öptün; Serinlik vurdu korulara, canlandı serçelerim; Sen mavi bir tilkiydin, binmiştin mavi ata, Ben belki dün ölmüştüm, belki de geçen hafta. Sen bana çok güzeldin, senin ayakların da.
Bir soğuk yel eser Üşür ölüm bile Anlatır akan kanı Beyaz sesiyle…
Elbet bir gün bütün çiçekler beyaz açar hür ve mesut bir şarkı halinde, penceremizden uzanır nur istedeğimiz şekilde doğar gün dilediğimiz gibi yağar yağmur. Elbet bir gün bizimde sevgilim köyümüzde beyaz badanalı bir evimiz olur.
